Nachtje weg met Olga en de ligfietsen

Sommige dingen moeten je voorgedaan worden wil je het goed kunnen leren. Ook al heb je er een term voor bedacht die je vanuit een soort kinderachtige aandachttrekkerij nodig denkt te hebben. Olfen dus. En Olga is er geweldig in.

Toen de kinderen als bonus aan het eind van de lange vakantie bij Opa en Oma mochten logeren, kwamen wij op het idee om een nachtje Monnikendam te doen. Daar is op het haventerrein een natuurcamping en op een afstand waarvan we beiden vonden dat het aardig was.

Nu is het geval dat wij de beschikking hebben over 3 tenten. Eentje is te groot (De Waard Lepelaar), eentje is te klein (1 persoons tent), de derde is onze Slee tent. Die is ook te groot, maar voldoet het beste. Ook de rest van onze uitrusting is zacht gezegd niet helemaal bedoeld om te trekken. Maar we hoefden niet ver en in een 20 inch Quest kan heel veel.

Terwijl Olga de kinderen bij haar ouders bracht ben ik de grove spullen gaan verzamelen. Olga hielp later met de meer subtiele onderdelen als kleren en toiletspullen.

Uiteindelijk heeft Olga 2 tasjes en een toptas op haar Nazca Cruiser en ik de rest.

De tocht die wij met OsmAnd hadden bedacht zou 20 km beslaan en een gezellig pontje bij Ilpendam bevatten. En daar gingen we. Ik had me al ingesteld dat ik niet de snelheid van de Quest zou gaan halen, maar het is toch wennen om met een tufje van 15 tot 20 km/h door de Noord-Hollandse polder te rijden. Nu ben ik natuurlijk wat bevooroordeeld en kan het zijn dat ik elke (goede) eigenschap van Olga misschien wat overdrijf. Maar ze kan het echt heel goed, dat rustig rijden en om zich heen kijken. Waar ik de neiging zou hebben om in te schatten hoe snel de afstand kan, kijkt zij juist uit waar we onderweg nog wat kunnen drinken en eten. Bewonderenswaardig. En nu is het natuurlijk ook geen straf om lange tijd naar zo’n elegante ligfiets vrouw te kijken. De zon brandt, de fietsen zoemen, de wind waait af en toe tegen en soms niet helemaal en alles is goed.

De camping is behoorlijk gevuld, maar is er altijd ruimte voor fietsers en wandelaars. We zoeken een mooi plekje op en hebben in 3 kwartier het hele zwikkie uitgepakt, opgezet, opgeblazen, in geritst en ingedeeld. Niet slecht voor een tent die we al een paar jaar niet gebruikt hebben. En ik word meteen weer een beetje verliefd op die mooie Slee tent. Wellicht met zijn 8 kilo en nog wat ietsje zwaar voor een fietsvakantie, maar als hij staat heb je wel een ruime voortent en dan ook nog ruimte in je binnentent voor je spullen.

In Monnikendam gaan we uit eten en kijken onze ogen uit naar de toeristen en een bruiloft met bijbehorende kledij van de gasten die langs ons heen paraderen naar het café naast het restaurant. We eten vis en het is lekker.

‘S nachts slaap ik even goed (of slecht) met het kleine Thermarest matje, als met de 10 cm dikke opblaasmat van de vakantie een week daarvoor. En er zijn geen kinderen die gezellig naast je stuiteren. In ieder geval niet die van jezelf. Aangezien we de tent niet op een ochtendzonplek hebben gezet, gaan we eerst rustig wandelen en betalen.

Op de parkeerplaats van de haven staat een busje waarin een Quest is gepropt. Er staat een website naam op: borntoride.nl. Geen mensen om te kletsen. Zijn vast varen. Edit: Het blijkt de fiets van Wil Jansen te zijn. Een snowboard leraar, die er mee naar Oostenrijk rijdt. (Wim kent hem en Wil reageert zelf via mail).

Daarna pakken we in en is de buitentent nét niet droog. De rest wel gelukkig. Net als op de heenweg stouw ik alles in de Quest. Nu moet ik wat meer schuiven met de bagage om de wielkast niet tegen de achterband te laten aanlopen. Bijna alles ligt links, op of achter de wielkast. Op wat schoenen en kleine dingetjes na, niets rechts Als de wielkast steviger was geweest, of de band smaller, zou er nog meer in kunnen. Ik schat het gewicht van de bagage op zo’n 18 kilo, maar het is met rustig rijden goed te doen.

De terugweg maken we een ommetje naar Marken. Daar worden de fietsen zeer vaak op de foto genomen door de toeristen. Als je aandacht te kort komt, moet je zeker met een ligfiets naar Marken in het hoogseizoen. We laten het maar over ons heen komen. Wel zielig dat het peutertje op weg naar mijn fiets het met kroos begroeide slootje over het hoofd zag… Kleddernat viste zijn moeder hem uit de moddersloot. En zodra het jochie een beetje droog was wees het alweer naar de fiets. Daar moest ie kijken.

Terugweg zijn we iets zuidelijker gereden en over een ander pontje het Noord Hollands kanaal overgestoken. Bij een afslag worden we ingehaald door een familie met kinderen en pa en ma op Flevotrikes, ze gaan helaas de andere kant op, dus kon ik niet ze beter bekijken of een foto maken.

Thuisgekomen hebben we 64 km gereden. En daar moet ik iets over kwijt. Vorig jaar heb ik mezelf uitgesloofd om naar Wieringerwerf te rijden. Dat was alleen en ik heb er echt van genoten. Toen heb ik 160 km gereden. Nu nog minder dan de helft, maar het was niet minder leuk. Met goed gezelschap en de rust om van je omgeving te genieten is de afstand niet zo belangrijk. Het gebrek aan grote hoeveelheid kilometers, maakt het niet minder een fietsvakantie. Het is anders. En het smaakte voor ons beiden naar meer. Volgend jaar iets slims bedenken met misschien een andere tent en dan de kinderen mee? We zullen zien.

Advertenties

Over lighans

Berijder van Quest nummer 1.
Dit bericht werd geplaatst in Ligfiets, Quest 1 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Nachtje weg met Olga en de ligfietsen

  1. Wim Schermer zegt:

    De Quest in de bestelauto is van Wil Jansen. Woont in Monnickendam en geeft s’winters snowboard lessen.
    Groeten,
    Wim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s