Renovatie van Quest 1 (kmstand 149680 km)

Het zijn veel foto’s. Dus laden kan even duren.

Ik heb helaas veel vrije tijd op dit moment, maar kan er tegelijkertijd niet zo veel mee doen. Het is echt voorzichtig omspringen met mijn energie. Maar tijdens mijn verjaardag bood mijn vader aan om mijn fiets te schilderen. En daarna mijn grote vriend Stephan om de elektra te doen. Het “enige” wat ik moest doen was even kiezen voor kleur en de spullen te kopen. Over de kleur later bij verven.

hieronder vertel ik een en ander over het proces. Alvast hulde aan mijn lieve vader.

Repareren polyester

Over het repareren van het polyester en schuren en plamuren is in een andere post al wat geschreven.

Nu de fiets buiten in het zonnetje staat, vind ik nog meer scheurtjes en losse flapjes, die wel wat polyester nodig hebben. Die ga ik doen, als ik het polyester bij mijn vader heb gehaald. Ook is de rolbeugel in de bovenkap een beetje los. Daar moet ook wat aan gedaan worden en verklaart dat indeukgeluidje bij instappen.

Verven

Eerst grondlaag. Wow wat is dat ding glad geworden zeg.

Eerst grondlaag. Wow wat is dat ding glad geworden zeg.

Na vele uren schuren en plamuren, is de grondverf er op gegaan. Dat zorgde ervoor dat er meer bultjes en oneffenheden te voorschijn komen. Die zijn ook weer behandelt. Wat ons wel opviel is dat de mooiste reparatie met een beetje polyester en veel schuren krijgt. Plamuur werkt ook wel, maar het zuigt heel veel verf op, waardoor het minder goed dekt. Nadeel van polyester is dat het donkerder is dan de grondverf, dus heeft daarna meerdere lagen nodig. Achteraf denken we dat er nog wel een grondlaag op gekund had. Nu dekte de lichte verf lastig.

De kleuren zijn na lang wikken en wegen bepaald. Mede via de kleurenkiezer van Mooi geel. Een echte aanrader. Kleuren die in het hart mooi lijken te combineren zijn in praktijk minder.

Quest 1 in 2000 bij de aflevering. Lichtblauw met geel en rood/oranje

Quest 1 in 2000 bij de aflevering. Lichtblauw met geel en rood/oranje afbeelding van velomobiel.nl

Het helpt sterk bij de keuze. Ik had veel opties. Maar koos uiteindelijk voor de kleuren die bij de aflevering 15 jaar geleden waren gekozen door Allert. Ik vond dat wel een mooie symboliek hebben. Maar natuurlijk niet helemaal hetzelfde. Het blauw vond ik vaal en het rood moest wat lichter. En ik wilde opvallende kleuren voor de body. Vandaar dat oranje en geel voor de body en blauw als reflectie (daarover later).

Een van de dingen die ik wel wilde testen was het schilderen van de schuimkap. Een nadeel van het ding vind ik dat het niet waterdicht is. En er groeit alg op. Ik heb blijkbaar niet de goede spuitlaag gebruikt om waterdicht te maken. Als het nou geschilderd was, verf is immers waterdicht. Ik vroeg mijn vader of hij wilde testen met de afsluitklep. Maar voortvarend als mijn vader is heeft hij de rest ook gedaan. Na flink schrobben is de alg er af. Na 4 lagen verf en misschien wel een paar 100 gram gewicht toename waren we tevreden. Hopelijk blijft het zitten. Mocht je dit willen nadoen, adviseer ik wederom flink wat grondverf of eerst een waterdichte grondlaag te spuiten. En om de deksel in de vorm te laten bij het drogen. De verf heeft mijn klep tijdens het drogen een beetje omhoog verbogen. Dat trek je wel bij, maar dat is te voorkomen. En doe het niet als je grammenjager bent….

De foto’s hieronder laten wat zien van het verven en de uiteindelijke kleuren. In de bijschriften eventuele verduidelijking.

Bestickeren en tape aanbrengen

Terwijl mijn vader schuurde, plamuurde, polyesterde en verfde ging ik een ontwerp maken voor de stickers. Vele ideeen kwamen langs, maar het ontwerp van de Nimbus 2000 sticker, gaf de doorslag. Zo moesten de letters er uit zien. Het font is te downloaden via Belle haar site en daarmee aan de slag op de computer. Uiteindelijk via Kramersticker een ontwerp laten printen en snijden in reflectie blauw op ralkleur. Maar ik vond dat nog niet genoeg. Ik wil zeker meer zichtbaar zijn. Dus moest er een lijntje bij. Het tape op ralkleur 5017 heb ik besteld bij de tapeconcurrent. Behoorlijk balen dat de ralkleur 5017 bij de tapeconcurrent anders is dan de ralkleur 5017 bij kramersticker. Het kan ook aan het materiaal liggen. Het verschil is niet groot.

In eerste instantie wilde ik die langs de kaprand laten gaan, maar dat is vrij lastig met het stugge reflecterende tape. De bocht aan de voorkant is bijna niet te maken. Een lijn schuin over de kuip of een lijn recht. Via twitter had ik de voorstellen doorgestuurd en werd mij elk type zowel toegejuicht als afgeraden. Ik moest dus zelf kiezen.

2 uur ben ik bezig geweest de lijnen aan te leggen, daarvoor had ik al wat uren doorgebracht met de verschillen bekijken en herbekijken. Uiteindelijk was ik toch wel tevreden. Foto’s gemaakt en binnen uitrusten. En toen ik de foto goed bekeek, waren de lijnen van opzij kaarsrecht, maar van voren… Een les voor over 15 jaar. Meten is weten.

Op de foto’s is het plakproces te zien. Een handleiding is bij Belle of Kramerstickers te lezen.

En nu de belijning.

Is het nu klaar?

Nee. Zoals gezegd moet er nog wat aan elkaar gezet worden met polyester. En Stephan is inmiddels aan de gang met de elektra. Vanuit China heb ik een boel spullen laten komen en via velomobiel.nl een lader en ander spul gekocht. Dat vertel ik wel als het klaar is. En de schuimkap ga ik voorzien van magneetjes.

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties

Paastreffen 2015

Er zijn van die dingen die te leuk zijn om nooit te doen. Daarvan is een treffen er eentje van, blijkt achteraf. Geheel niet omdat het zinnig is (daarover meer), geheel niet omdat het sportief is (ook meer zo meteen, denk ik), maar vooral omdat het een bizar fenomeen is dat op een paastreffen een groep volstrekt willekeurige mensen met 1 overeenkomst, eenzelfde vervoermiddel (waarover zo meer), ontzettend gezellig samen met elkaar om kunnen gaan.

Het was zo saai en zo leuk tegelijkertijd. Je mocht doen wat je wilt en je mocht ook niets doen. Sterker, er werd zelfs gehaakt en gebreid. Wat natuurlijk het image van het ligfietsen sterk bevestigd. Dat interesseerde niemand. En saai moet je meer zien dat je in het zonnetje met je thee je zat te vervelen en rond zat te kijken. En dan komt er iemand naast je zitten en die zegt hoi en gaat ook rondkijken. Heerlijk saai kan iets niet zijn. Diepzinnige filosofische of theologische questies (goed gespeld) werden met een eenvoudig “het antwoord is toch 42″, samengevat. Aan een andere tafel werd een ingewikkeld licht systeem gemaakt door Joeri  Sjoerd en Victor waardoor je gegarandeerd op grond van artikel 5 van de straat gehaald werd. Daar zullen ongetwijfeld foto’s van verschijnen. Ondertussen wel weer veel van ze geleerd over wat je in de Quest kan doen aan electronica (ook het idee van Theo over de ehternet kabels als kabelboom zet ik op mijn lijstje).

Ik miste nog een beetje spelletjes als Munchkin, of Kolonisten. Maar de roeifiets die ik meegenomen had, had niet de mogelijkheid om extra bagage dan het allernoodzakelijkste mee te nemen. Op de dag van vertrek heb ik een soort van tasafhouder gemaakt met een oud lowracerossekopstuurtje en 8 tiewraps en wat tape. Het werkte verbazend goed en 2 kleine tasjes hingen er aan te bungelen zonder in de weg te zitten. Ik was dus met de roeifiets, want mijn vader had met een subtiel “nee hoor, die is nog niet af”, mij duidelijk gemaakt dat Quest 1 op dit moment onder zijn hoede blijft en niet eerder de zijn garage verlaat voordat er geen stukje polyester of plamuur meer door de lichte verf heen schijnt. Er waren een paar mensen op het treffen die “een beetje” teleurgesteld waren, dat ik niet quest 1 meegenomen had. Maar ja. Dat komt vast wel goed, in de komende dagen als ik wat kleurenfoto’s publiceer.

Een roeifiets is een raar apparaat. Je wordt er moe van en je spieren doen pijn als je er te lang op zit. In mijn geval was dat 10 km. Aangezien het ongeveer 80 km ver is, ben ik een flink deel met de trein gereden. Uiteindelijk heb ik 83 km geroetst in 2 dagen. Je kan een beetje een beeld krijgen van de pijn die ik heb in handen, armen, buik, rug, benen, etc. Maar het was heerlijk.

Gedurende het Treffen verschenen steeds meer mensen met bijbehorende fietsen. Van laag tot hoog, breed of smal, met polyester huid of zonder. Erg leuk om al die mensen enthousiast te zien zijn met hun keuze. Jos citeerde nog de stelling uit de ethische regels voor ligfietsers. Al denk ik dat hij nog nooit van die regels gehoord heeft. Het kwam gewoon uit zijn hart.

Toni had een heel leuk idee om een multicache (geocaching.com) te gaan zoeken. Hij had verteld dat het 6 km ver was. Helaas had ik niet gecheckt of dat hemelsbreed of de route…. 12,5 km verder kwamen we daar aan om een hele mooie route door een mooi bos te lopen met als sluitstuk een uitkijktoren. Terugweg reed gezellig kwebbelende Marjolein ons keurig zonder GPS maar puur op vrouwelijk instinkt terug.

Anderen gaan voor de lol een rondje van 150 km rijden. Omdat zij dat wel kunnen.

Voor mij zat daarmee het Treffen er op. Thuis word ik verwacht. Maar meteen gaan rijden kon ik fysiek even niet. Na een half uurtje strekken en voor me uit staren anderhalf uur kletsen en een kwartiertje inpakken ging ik toch maar op weg naar station Amersfoort.

En leuk om de twitteraars (weer) eens live te zien.

En de foto’s natuurlijk:

Geplaatst in Ligfiets | Tags: , , | 13 reacties

Quest 1 verbouwen (149600 km) deel 1

Was ik bijna op weg om eindelijk de 150Mm op de teller te zetten (waarvan 13Mm door mij gereden), toen mijn vader met een voorstel kwam. Zal ik nu eens die fiets van je schilderen net zoals ik dat met Kali gedaan heb? Wie kan dat weigeren? Ik kon dat moreel en materialistisch niet. ;)

Dus de fiets vorige week naar het appartement van mijn ouders gereden. En daar heeft het nu ongeveer een week een prominent plaatsje in de garage onder het complex.

Zo word het dus niet. Dit is een tekening die ooit door een leerling van mij is gemaakt. Mijn eis: Er moest een pinguïn op staan.

Zo word het dus niet. Dit is een tekening die ooit door een leerling van mij is gemaakt. Mijn eis: Er moest een pinguïn op staan.

En terwijl mijn vader schuurt en repareert, was het voor mij beslissing tijd. De kleur. Als je mij een beetje kent heb ik al jaren getwijfeld. Nu had ik daarvoor al een tijdje zitten dubben. Dus ik was al aardig op weg. 2 kleuren zou het worden. en met de tool van “Mooi geel” is het mijmeren wel heel concreet.

Kleurtje kleurtje aan de wand

Kleurtje kleurtje aan de wand

In de foto zie je een paar kleuren die ik in overweging genomen heb. Ik vind het wel een leuk idee om hier in ieder geval de definitieve kleuren nog even geheim te houden. Er zijn ook verregaande ideeën voor simpele stickers en reflectie.

Een ander ding is het elektra. Die is oud, zo niet verouderd. De lampjes van de knipperlichten bleken kapot en versmolten met het kapje. Draden van het achterlicht nog maar vast aan een paar draadjes. De toeter deed het niet en de accu weegt 2,5 kilo. Mijn grote vriend Stephan doet een aanbod die ik niet kan weigeren. Hij gaat alles opnieuw inbouwen en solderen. Stress. ik bedoel leuk, zo’n aanbod. Maar wat doe ik er dan in? Ook hier helpen de blogs. bijvoorbeeld het mooie idee voor verlichting van Bicky of de tips van Belle voor een accu. Dat ik het allemaal net even anders ga doen mag logisch zijn. Ik hou dit ook nog even geheim. Wel kan ik vertellen dat het deel van velomobiel.nl al is aangekomen. En het deel van Lightinthebox.com nog niet.

Met mijn vader zijn we naar een verfwinkel in Purmerend gegaan en advies gevraagd voor type verf. De keuze was autolak, bootlak of industrielak. De man gaf aan dat industrielak zeer geschikt was, om aan te geven dat het voor trekkers en zo gebruikt wordt. We waren meteen voor. Als grondlak wordt een watergedragen grondlak gebruikt. Een lichte kleur omdat de uiteindelijke kleuren ook licht zijn.

En ondertussen is mijn vader al een stuk verder en staat de bovenkap al in de grondlak. Daarnaast zijn een tiental gaten en hobbels gevuld. Vandaag mocht ik mee helpen. Erg gezellig is dat.

Plaatjes zeggen meer dan duizend woorden. Dus hieronder de eerste foto’s. En als je Quest 1 een beetje kent is het behoorlijk aan het veranderen.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , , , | 8 reacties

Whiker, bijzondere man

De vriendelijke Whiker

De vriendelijke Whiker. Hij gebruikt standaard het stormzeil, want anders gaat het te hard.

Toen ik Purmerend uitreed reed er iets verder voor mij iets laags. Ik dacht nog, die ligfietser heeft een grote vlag, maar de afstand was nog te groot. De persoon reed niet snel en ik had hem snel ingehaald. Verbaast zag ik dat het een Whike was. Die had ik nog niet eerder in het wild gezien. Een driewieler met een soort van surfzeil. Ik ging naast de man rijden en ik probeerde een praatje te maken. Hij stopte al snel langs de kant. Het bleek dat het moeilijk was voor hem om te praten. Ook vertelde hij iets over een slecht evenwichtsgevoel. Ik denk dat “iets” hem in zijn leven gegrepen heeft, waardoor zijn lijf niet helemaal meer doet wat je als gezond mens zou willen. Hij vertelt honderd uit over eerst zijn fiets en de fietsen die hij geprobeerd heeft. De Quest en de Orca stonden op dat lijstje, maar waren respectievelijk onhandig sturen of te duur naar zijn smaak.

De whike was een mooie oplossing voor hem. Hij wijst naar een bakje achterop. Daar zit nog een accu in, zegt hij. Ik zie nu dat er voor een dikke naaf in zit met draden naar een keurig zwarte doos tussen de achterwielen. “Zonder aandrijving kom ik nergens” zegt de man.

Hij heeft het zeil ook aangepast, zodat hij het niet hoeft vast te houden. Dan kan hij niet meer sturen. Coördinatie van de handen is daar niet goed genoeg voor. Hij is echt blij op zijn fiets en ondanks zijn moeilijke praten probeert hij uit alle macht duidelijk te maken hoe en wat. Hij vertelt dat hij soms 30 rijdt zonder trappen als de wind goed staat en ooit 40 heeft gehaald op een brede rechte weg. Maar over het algemeen vind hij sneller dan 30 niet prettig. “Ik word dan onzeker of ik hem op de weg kan houden.”

Hij fietst deze keer van Obdam naar Oostzaan en dan weer terug. Hij kent de weg en ik vermoed zo dat het niet de eerste keer is.

Ik begin het toch wat fris te krijgen en zeg hem gedag. Dan zegt hij: “bedankt voor het gesprek, leuk om anderen te spreken”. Het bedankje doet me meer dan ik op dat moment besef. Ik bedank hem ook en rijd weg. Ik rijd weliswaar sneller, maar bij een oversteek haalt hij me gewoon in. Ik maak nog snel een foto en rijd door.

Wat me vooral bij bleef waren 2 dingen. Het plezier van de man om mobiel te zijn in een tijd van zijn leven dat het lang niet meer vanzelfsprekend is. Hoe belangrijk het voor hem is om ergens heen te gaan. Maar ook dat de fiets er niet uit ziet als een “aangepaste” fiets. Het is gewoon een gave moderne hippe fiets met een twist. Heel anders dan die rechtop driewielers, waar ik altijd een beetje bang voor ben dat de mensen in een te snel genomen bocht er af vallen. De Whiker zal dat niet snel overkomen. Sterker hij zal niet herkend worden als mindervalide tot hij gaat praten of lopen. En dat gevoel moet heerlijk zijn.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , | 18 reacties

Banden gekocht

Banden onder een ligfiets is als porno op tv voor andere mensen. Zodra je daar over begint wordt iedere ligfietser (m/v) opgewonden. Er is iets opmerkelijks met banden. We zien ze bijna niet tijdens het fietsen, ze zijn (bijna) allemaal zwart, maar oh wee, als je het onderwerp ter sprake brengt. Veel ligfietsers hebben een mening en komen daar vooruit. Het doet me een beetje denken aan regel 5, van de ethische regels. En dat is natuurlijk fijn als je net nieuwe banden zoekt. Dus na een oproep op de mailinglijst en een bericht op dit blog, werd ik geholpen met advies. Dit alles is hier te lezen.

Dus de Schwalbe Marathon Greenguards onder de voorwielen en de Schwalbe Shredda op het achterwiel van de Quest gezet. Die Shredda’s had ik op de kop getikt bij de veiling van de Sinner ligfietsen inboedel. Een fijne band, die snel zou zijn. Ik heb er 3. Ik denk dat ik er 1 ga verkopen. Het duurt veel te lang voordat ze versleten zijn, dus kan ik beter een ander gelukkig maken. De Marathon Greenguards (MG) zijn gekocht bij ligfietsshop. Handig dat ze ook op twitter zitten. Samen met Schwalbe AV6 binnenbanden. En dat had ik volgens anderen niet moeten doen, want waarschijnlijk sneller lek, dan AV7. Het is inderdaad waar, dat AV6 biba precies tot 40 mm gaat. De toekomst zal leren of het advies van Ligfietsshop een goede was, of dat ik toch naar de meerderheid had moeten luisteren.

Het omleggen van de Shredda gaat met een gezellig plopje bij 5 bar. Die zit zo goed als gecentreerd. Hier zit trouwens een dikke AV7 biba in. Waarschijnlijk een bmx bandje. Met zo’n lekker ventiel zonder draad. Dat pompt heerlijk en het heeft meer flex, waardoor ze minder snel scheuren bij de basis.

De 40-406 MG verrassen me eerst doordat ze tot 7 bar mogen (de 47-406 op onze bakfiets mag tot 5 bar). Dat is best veel voor zo’n relatief dikke band. En kan verklaren dat ze sneller rijden, dan vroeger? Een durano heeft max 8 en dat is een heel dun bandje. Dus je wint relatief op druk. Ook deze laten er zich lekker makkelijk op leggen. Het lukt mij zelfs zonder bandenlichter! Dat had ik niet verwacht. Het kan aan de combinatie velg/band liggen, maar die dikke MG op de bakfiets was een hele klus geweest, met meerdere bandenlichters die braken. Dat is een opluchting. Betekent ook dat wisselen bij die ene lekke band die ik ooit krijg, ook fijn zal zijn.

Op advies van TvG ruim met de talkpoeder gestrooid. Dat heeft voordelen namelijk. Je gaat iets sneller (?), het banden opleggen gaat makkelijker en je kan de biba tov de buba wat verschuiven. Wat bij het centreren van de autoventiel in het toch wel ruime velggat van Quest 1 prettig is.

Nu gaat er nog een (overbodig) blogpostje komen over de rijervaring, maar het viel me in de eerste kilometers op dat ik gevoelsmatig hoger zat. Kun je echt 12 mm hoger van de grond merken in een velomobiel? Het comfort is okay, al verschilt het niet heel veel. Het bochtengedrag is goed, minstens zo goed als met dunne banden. Ook opvallend. Ik hield controle op dezelfde snelheid en heb zelfs het idee dat ik sneller door bochten kan.

Op de foto’s zijn de oude banden nog te zien. Vooral de durano’s zijn na 1000 km behoorlijk versleten en heeft veel scheurtjes. Best snel. De durano plus ziet er na 1000 km nog erg goed uit. Die kan nog heel wat hebben. De Kojak heeft meer gereden, 2000? en heeft de bekende putten en sneetjes. Een van de 2 laat mij op een gegeven moment de band weggooien omdat het canvas onder druk door de zwarte laag heen komt. Dat voelt niet prettig.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , | 6 reacties

banden

Ja, ja, ik weet wat ik hierover gezegd heb.

Maar het probleem is als volgt. Op dit moment reed ik met 3 verschillende banden. Achter een Shredda, linksvoor een durano en rechtsvoor een durano plus. De durano vertoont dusdanig veel scheuren dat het niet echt veilig meer is. De durano plus is een goede band, daar niet van, maar ook hard. Een kojak is ook goed, meer geeft net zoals de durano vaak scheurtje en sneetjes, waardoor de brekerlaag snel doorkomt. Al na 2000 km of minder. Vind ik snel. De F-Lites zijn heerlijke banden maar zouden voor een oude Quest toch echt smaller moeten zijn. 40 mm of iets smaller is ideaal, voor achter. Dan past het goed in de wielkast, zonder aan te lopen. Maar die bestaat niet. De shredda redt het achter net achter, maar is veel te dik voor de voorste wielkasten. Daar is een dikte van max 35 mm goed genoeg. De nieuwste Questen kunnen natuurlijk dikkere banden velen, maar mijne is niet nieuw.

En daarnaast vind ik dat het verschil in dikte tussen voor en achter niet te groot moet zijn. Met de 50 mm shredda achter en de 28 mm durano’s voor, merkte ik echt dat ik iets rechterop zit. Al is het maar weinig. Als test een kojak achter gedaan en dan lig je toch wat meer en dat voel ik vooral door de belasting van de billen en de onderrug die meer kan liggen. Het kan gevoel zijn, of misschien een homeopathisch gevoel maar toch…

Dus kijk ik naar de marathon plus. Wim Schermer heeft deze in 2012 gemeten en daar kwam het nog als middelmatig snel uit, nu is dat al verandert voor in ieder geval de 47 mm versie. Het is me niet helemaal duidelijk of de 35 mm versie ook sneller is geworden, deze is niet gemeten, waardoor het een interessante vervanging voor de kojak kan zijn. Of toch die Almotion van 40 mm op de voorbanden? Wordt een krappe draaicirkel.. (edit: ik kan geen tabel aflezen. Almotion bestaat niet in 406 maat. Die valt dus af).

Kortom ik ben lekker aan het twijfelen. Wie kan me adviseren voor een nieuwe 20 inch band, liefst rondom. Ik zoek het klassieke compromis tussen snel, comfortabel (minst belangrijk) en degelijk. Vouwband zou fijn zijn.

Update (19 2 2015) naar aanleiding van adviezen, hieronder en de mailinglijst:

Ik ben er uit hoor. Achter zet ik de Shredda er weer op. Een snelle comfortabele band, vergelijkbaar met de Marathon Greenguard. Iets dikker, dus wat meer comfort. Zeker in vergelijking met een Kojak. Voor zijn 2 Schwalbe Marathon Greenguards besteld bij de ligfietsshop. Wat dus eigenlijk gewoon Marathons zijn, met een andere antilek en compound dan vroeger. En ze zijn relatief goedkoop (22 euro). Daarin komen Schwalbe AV6 binnenbanden. Dus met autoventiel. Vind ik erg fijn. Als reserve band twijfel ik nog tussen een Shredda vouwband (weinig ruimte) en Kojak (stuur ruimte voor en ook makkelijk om te leggen). Ik neig naar de Shredda, aangezien ik er daar nog 2 van heb liggen en deze dezelfde maat binnenband kan gebruiken als de Marathon. Dus daarmee komt er ook als reserve biba een AV6. Of wat ik nog heb liggen.

De suggestie van Casper op de mailinglijst heeft me nog even doen twijfelen. Hij zegt: doe 2 Durano plus voorop. De durano plus die ik nu heb bevalt goed maar is in quest 1 best stuiterig. Maar misschien dat ik spijt krijg van 40 mm banden voorin en dan wordt dit mijn keuze, misschien wel rondom. Maar dan ook in de zomer.

De Primo Comet Kevlar zoals gesuggereerd door Piet Andringa heeft mij even laten twijfelen. Het bandje bevalt goed op de ligfiets van Olga. Zelfs op de ligtandem gaf het geen krimp en slijt niet veel. De verkrijgbaarheid is alleen wat lastiger. En is wat duurder dan de zeer goed verkrijgbare Marathon.

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , , , , , , , , , | 13 reacties

dingen te doen, als ik niets doe

Op dit moment is mijn leventje klein. Door omstandigheden werk ik even niet. Ik doe kleine dingetjes rond het huis en af en toe wat voor mijn werk, van achter de computer. En dan word ik hevig afgeleid door de dingen die nog te doen zijn voor de Quest. Het is een oud beestje. En er moet een hoop gebeuren. En soms een wens.

Wil je het lijstje weten?

  1. Verven. Die staat al op het lijstje sinds ik de fiets heb. Ik ga in gedachte nog steeds voor mat blauw met krijtbord verf oid. En de onderkant van de bodem dofzwart. En daarna eens mooi bestickeren met reflectiemateriaal.
  2. Gladmaken. dit hoort natuurlijk voor het verven. Er zitten nogal wat reparaties aan de fiets, vooral aan de punt. Die zouden nog wel wat afwerking kunnen gebruiken. De knipperlichtgaten moeten dicht gemaakt worden.
  3. En ook aan de binnenkant zijn wat stukjes polyester los gegaan, wat het geheel niet steviger maakt. Soms schijnt de zon door de body heen. Misschien beetje polyester er op smeren?
  4. Verlichting: Een andere accu? Ander achterlicht? Andere knippers? Draden eens vervangen, voor zover nodig? Iets verzinnen met goede stekkers zodat ik accu makkelijk kan verwijderen. En als ik dat goed wil doen moet ik het vooral niet zelf doen.
  5. Schuimdeksel: Die klittenbandjes. Ontzettend irritant. Hoe komt het dat daar nog steeds van wordt gebruik gemaakt bij de nieuwe velomobielen? Ik snap het niet. En daarbij wordt het schuimdeksel vies en groeit er alg op zonder dat het goed schoon te maken is. Voor het klittenband is een mooie oplossing met magneetjes. Die ga ik zeker toepassen. Voordeel is dat dit ook makkelijk is te veranderen. De rest is toch wel werk….
    Nee, ik wil geen racekap!!
  6. Iets met het lexaan vizier doen. Die klittenbandjes gaan los… Andre suggereert om dit ook met magneetjes vast te zetten. Dat lijkt me een mooie oplossing. Ik vraag me alleen af wat de magneten met het GPS signaal van mijn mobiel doen. En wat het met de mobiel zelf doet (dat laatste niet veel denk ik). (update: volgens anderen ook niet. Mooi)
  7. Geleidewieltje en broekbescherming. Ik heb bij het aanpassen van mijn ketting meteen de bovenste plastic bescherm buis weg gehaald. Dat scheelt behoorlijk in geluid. Zo erg dat ik nu het geleidewieltje hoor. Deze is flink ingesleten, wat een ratelend geluid geeft. Voor het mooie wil ik die vervangen. Maar het liefst voor een exemplaar met een grotere diameter. Die heb ik liggen en die passen natuurlijk niet. Dus… Ook best wel werk en het rijdt nog.
  8. En een klein nadeel is zonder buis je broek vies wordt. Ik heb een plaat lexaan liggen en een plaat wit coroplast. Met een van dit twee moet vast iets te maken zijn. Het lijkt me ook wel gaaf om met lexaan en een warme bron een wieldeksel te maken. Met gaten er in voor het ventiel en het slot. Kunnen die stomme wieldoekjes ook eens weg.Bach Autoventiel Verlenger Haaks 90 Graden Trouwens het zou fijn zijn als ik een manier kon vinden om de banden te kunnen op pompen zonder de doekjes te verwijderen en zonder de fiets op zijn kant te hoeven zetten. Misschien een haakse ventiel verlenger op elke binnenband met een gaatje in de doekjes?

Maar het belangrijkste wat ik kan doen en wat me geen tijd kost en vooral veel plezier geef is stukjes rijden. Af en toe naar het werk, rondjes om het huis, naar de huisarts voor B12 injecties. Kinderen ophalen. Dat soort dingen. Ik sprokkel heel langzaam meters bij elkaar. Wie weet kom ik nog eens echt bij de 150 Mm.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , | 2 reacties