Achterlichtled repareren op een 26 inch Quest

Maarten heeft zo’n mooie uitgebreide instructie gestuurd bij wat bij mij een klein probleempje was, die Daan door in mijn Quest te kruipen kon verhelpen, dat ik het zonde vind om dat verloren te laten gaan in mijn mail. Bij deze dus.

Reparatie

Je kunt via het derailleurkapje bij het achterlicht komen om het te repareren. Nee, het is niet fijn, maar mijn armen zijn lang genoeg, ik gok die van jou ook.

reparatie maarten

De Quest in de steigers. Afstand tussen derailleur gat en achterlicht is goed te zien.

Een workmate van Black&Decker of een vergelijkbaar tafeltje is fijn om erbij te hebben. En ergens waar je warm kunt zitten. En een overal of andere werkkleding. En de nieuwe LED met driver. Kit (Bison Polymax of vergelijkbaar), krimpkous, soldeer, snoer, secondelijm, …. Oh, de handleiding van velomobiel.net voor jouw fiets is fijn. Daar staat het elektrisch schema in, met de kleuren die gebruikt zijn.

  1. Haal de achterveer los, en haal de kap over de achterbrug uit je fiets. Je kunt nu van binnenuit je hele achterbrug en derailleur zien. Ergens moet je hier de staart van je Quest al ondersteunen.
  2. Neem een spanband en hijs de achterbrug op, zo hoog mogelijk. Het andere eind van de lus kan om de klerenhanger.
  3. Zet de staart van je Quest op de workmate. De bedoeling is dat je naast je fiets kunt zitten en dat je schouder dan op dezelfde hoogte als het derailleurkapje zit. Een blok schuim tussen de tafel en de fiets is een fijn idee, staat waarschijnlijk net iets stabieler.
  4. Verwijder het derailleurkapje.
  5. Ga naast de fiets zitten met je rechterschouder bij het gat waar daarnet nog het derailleurkapje zat, en met je gezicht in de richting van de staart. Je kunt nu je hand naar binnen steken, en (bijna) helemaal gestrekt kom je nu bij de binnenkant van de LED.
  6. Goed, kom er maar weer uit, eerst voorbereiden. Met een schroevendraaier of een priem tik je de kapotte LED naar binnen.
  7. Soldeer alvast een paar draadjes aan de nieuwe LED en isoleer het geheel zo goed mogelijk met krimpkous. Als je het kleurenschema van Velomobiel kunt volgen dan is dat fijn.
  8. Weer in de fiets knip je de LED af, zo dicht mogelijk bij de LED zelf (als die al niet helemaal doorgeroest is, dat was bij mij het geval).
  9. Steek één van de draadjes naar buiten, en zet er een knijper op om te voorkomen dat die weer terugschiet. Steek het juiste draadje dat je net aan de nieuwe LED hebt gesoldeerd van binnen naar buiten door hetzelfde gat. Weer een knijper. Het juiste draadje kan je identificeren door te kijken welk van de draadjes verbonden is met de ‘aarde-knoop’ in de staart. Die is makkelijk te herkennen op gevoel, en herken je ook snel op het schema in de handleiding. Je kunt ook proberen beide draadjes door het gat te steken (dat kan), en vervolgens buiten de fiets te testen wat met wat verbonden moet worden. Het lukt niet om alle 4 de draden door het gat te krijgen.
  10. Buiten de fiets kan je nu de LED met de draad in de fiets verbinden. Vergeet de krimpkous niet. Duw het draadje weer naar binnen en herhaal met de andere verbinding.
  11. Bij deze stap heb je mogelijk een extra hand nodig. Duw het LEDje door het gat (van binnenuit dus), en zet ‘m vast met een druppel secondelijm. Probeer de LED hierbij horizontaal te laten schijnen (ten opzichte van de fiets).
  12. Als de lijm droog is kan je met een lik kit de binnenkant van de LED echt vastzetten. Dit houdt ook meteen vrijwel alle vocht weg van de LED.
  13. Zet de derailleurkap er weer op, plaats de binnenkap weer, monteer de veer en zet je fiets weer op de grond.

Als ik dit niet bij Velomobiel.nl gezien had, dan had ik het niet geloofd. Dit kan echt, en is nog steeds eenvoudiger dan de top eraf. Het is nog steeds niet een klus waar je vrolijk van wordt. Het kan zijn dat de Spanninga driver ook kapot is. Dan zal je die ook moeten vervangen.

Groet,

Maarten

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Q1 vs Q327

De een heeft 160Mm gereden en de ander 110 Mm minder. De een is bijna 20 jaar oud, de ander 9. In die tijd is er veel veranderd aan de Quest. Ik denk dat het handig/grappig/interessant is om hier te vertellen wat de verschillen zijn. Daarnaast ga ik dus deze blog herzien.

IMG_20181124_152111.jpg

Zo reed ik naar huis. Nog zo’n verschil de ketting goot bij een 26 inch Q is langer, dus zit wat in de weg, maar het piepschuim wat verhogen hielp precies.

Quest 1 was een ruwe fiets, als ik het vergelijk met Q327. Het polyester is ruwer gemaakt. Het kan ook liggen aan de leeftijd, maar ook op plekken waar het zonlicht of andere invloeden niet kunnen komen voelt het wat ruwer. Over de buitenkant kan ik dat niet oordelen, aangezien ten eerste Q327 ontzettend glimt, opnieuw gespoten is en in de commandant is gezet. En de kleur valt goed in de smaak bij de leerlingen. En Q1 is nogal ruw. Het geel aan de bovenkant is kwetsbaar gebleken. En ondanks dat mijn vader er bloedig op geschuurd en ontvet heeft, blijft het niet super goed zitten. Daarnaast is het polyester aan van de bovenkap een beetje gebroken wat je na een tijdje ook weer terug ziet in de verflaag. En het is niet gespoten. En die stomme verf (nee hoor, verkleurt niet, zei de verkoper 5 jaar geleden) doffer en lichter geworden. Rood en geel zijn geen kleuren die verstandig zijn om te gebruiken als je wilt oververven.

Ander ding van het uiterlijk is de butsen en scheuren in Q1. Dat heeft Q327 niet. Glad als een babybilletje. Zelfs de onderkant.

Q327 heeft een 26 achterwiel. Dat zorgt dat je bagage anders moet ingedeeld worden. En ook dat de ruimte een stuk kleiner is. Waar laat ik mijn schooltas en hoe doe ik dat toch met het schuimkapje? Ik moet het voordeel nog ervaren, evenals het nadeel.

Dat schuimkapje is met klittenband in Q327. En bj Q1 met magneten. Ik vind magneten handiger, maar ik heb dat nog niet snel geregeld, dus dat kan wel even zo. Misschien wat magneten alvast bestellen…

De banden zijn gelijkwaardig. Q1 heeft nieuwe Schwalbe Marathon, evenals Q327. Alleen heb ik achter een Shredda op Q1. En bij Q327 een Marathon. De Shredda is een superlicht lopende band. Geen idee hoe de 26v inch Marathon loopt. Ik heb het idee dat het wel wat dikker kan. De keuze in banden is bij 26 inch groter. Ik ga op onderzoek en ontdek dat de Marathon Almotion sneller is en dikker. Maar hoe lang het duurt voordat die Marathon eindelijk eens vervangen moet worden…

De uitlijning van Q327 is perfect, gedaan door Peter met zijn gereedschap. De uitlijning bij Q1 is ook goed gezien de gelijkmatige slijtage. Maar al een tijdje niet gemeten.

Qua onderdelen is het behoorlijk gelijkwaardig. Q1 is ook met negen versnellingen (en als je de motor weghaalt, met zelfs 3 bladen voor). Het schakelen in de 26 inch Quest vind ik niet veel beter gaan als bij de speciaal aangepaste der van de Q1. De remmen zijn beide met goede nieuwe kabels. Verschil is dat Q327 90 mm remmen heeft, wat wel heel lekker direct (maar nog steeds dat sompige van een trommel) remt.

De Bebop pedalen heb ik direct uit Q327 gehaald en vervangen door Time Atac. Buiten dat de schoenplaatjes veel kleiner zijn, dus minder sluiten, brak ik de Bebop schoenplaten die geleverd werden direct. Ik vind dat wel een dingetje.

Het gewicht van Q327 is lichter. Het valt me mee hoe zwaar de achterkant is met dat grote wiel. Maar zo’n beugeltje scheelt heel erg en is ontzettend makkelijk. Daarbij is Q1 natuurlijk niet het toonbeeld van lichtgewicht. Helemaal met die motor er in.

De elektronica is een interessante vergelijking. De installatie op Q1 is door mij zelf bedacht en door Stefan gesoldeerd. De knipperlichten werken niet meer, maar toen ze werkten was het met een flinke bak licht. Het voorlicht is oud, maar nog ok. wel met een vervelende nagloei als het uit staat. Q327 heeft een vrij recente installatie met ledpinkers ingebouwd en dat geldt ook voor het achterlicht. Dat ziet er mooi strak uit. Grappige is dat deze fiets nog alarmlichten heeft en dagverlichting. Nieuwe Questen hebben dat niet. En het ledje in je fiets als je richting aangeeft werkt hier goed, evenals het toetertje. Q1 heeft 12 Volt, Q327 6 Volt.

Maar de accu’s zijn oud van q327. Na een half uur rijden valt het licht uit. En van q1 top. De accu is groot en doet het lang. Een van de q327 accu’s heeft twee stekkers. Die begrijp ik niet. Dus daar heb ik een probleem/uitdaging.

Een ander ding is de reflectie. Bij Q1 in overdaad aanwezig. Ik weet eigenlijk niet of de reflectie van Q327 veel effect heeft. Het zijn de standaard lichtstrippen. Misschien maak ik een blauwe reflectie rand, vergelijkbaar met Q1, maar dan over de naad. Dat ga ik een keer passen en kijken of dat mooi is of juist vooral niet.

Het geluid bij beide is eigenlijk keurig. In Q1 heb ik tyleen buizen verwijderd, waardoor het geluid daarvan weg is. Maar het geleidewieltje hoor je nu wel. Daar zit inmiddels een mooi tandwiel in gesleten, dus die wordt alleen maar beter. 😉 Q327 heeft wel tyleenbuizen. Dat is ook zo’n beetje alles wat je hoort. Als ik met Q1 een bocht door ga, hoor je wat kraakjes, bij Q327 is het gewoon stil. Het ding is gewoon stijver en beter gebouwd, of minder versleten.

Q1 heeft een km-teller. Q327 een Garmin. Ik weet niet of ik dat een vooruitgang vindt. Een km-teller is lekker simpel. Bij een Garmin moet je wachten tot het gps signaal gevonden is, moet je updaten en gaat sneller leeg. Als ik een route wil rijden is een Garmin natuurlijk wel heel mooi. Maar voor woon-werk? Ik weet het nog niet.

Ik zal vast wel iets vergeten zijn. Maar ja, niet alles is perfect. Zowel de fietsen als ik zelf…

Dit blog ging over Q1 en aanverwante zaken. Ik ga eens goed nadenken over het vervolg. zoals ik nu denk, ga ik hem actief houden, maar niet meer posts aan toevoegen. Losse pagina’s, zoals het aantal vm in Nl, of koopgids voor open ligfietsen, moeten een nieuw plaatsje krijgen. Vanuit dat nieuwe plaatsje zal ik dan wel bloggen, maar zeer waarschijnlijk niet meer zo intensief.

Pas als de motor is overgezet (ik heb momenteel zeer pijnlijke/verzuurde benen ga ik Q327 echt gebruiken. Nu is het vooral voor naar de supermarkt. Dus voor eventuele kopers van Q1. Nog even wachten. (Hugo, ik probeerde je te bereiken, maar je emailadres deed het niet, kun je nog een keer mailen?)

 

Geplaatst in Ligfiets, Q327, Quest 1 | 2 reacties

Hoe vertel ik het mijn fiets?

Als je iemand gaat verlaten, dan doet dat pijn. Vooral als diegene heel dierbaar is. Maar hoe is dat voor een fiets? Zo eentje waar je 9 jaar veel lief en leed hebt gedeeld? En hoe weet een fiets dat je het gaat verkopen?

En waar zit je het dan voor aan de kant? Iets met een gladde huid, geen rimpels. Iets waar de huid geen krassen heeft, althans niet zo veel. Iets die, in de Commandant gezet, zo glad is dat je het maar blijft wrijven. Niet dat je hand ruw aanvoelt… Met een werkende knipperlichtinstallatie en meerdere accu’s. En natuurlijk jonger, dat zul je altijd zien.

Maar ook iets waar niet zoveel aandacht aan is besteed. Niets ten nadele van de vorige eigenaar natuurlijk. Maar Q1 is nou eenmaal een aantal keren flink onderhanden genomen. Zowel van buiten als van binnen. Over alles is drie keer nagedacht. Soms hielp dat, soms niet. Maar aandacht kreeg het wel. Ik moet zeggen dat het dan weer veel minder is, dan de Kalisvaart tijd. Die wekelijks in huis stond om iets aan te tutten, of bij de rvs-laskoning, omdat het frame weer een scheurtje had. Maar ook is er meer mee gefietst in meer tijd (7600 km met Kali in 4,5 jaar tijd, tegenover 22000 km in 9 jaar). Als je dan ook bedenkt dat ik 2,5 jaar ziek ben geweest in mijn Q1 tijd. Vooral de laatste jaren is er meer gereden. De e in de Q1 zorgde dat ik weer dagelijks kon rijden. De fiets is niet als enige oud geworden, maar had geen keuze.

Die nieuwe heeft geen e. Wel Rotor tandwielen en een groot achterwiel. Wel dikke voorbanden en een degelijk achterwiel. Wel 90 mm trommels (ja, ook stilstaan gaat beter). Wel een draadje voor het stuur, die ik er op Q1 afgehaald heb, omdat er armsteunen op zaten (die de nieuwe niet heeft). En Ik moet bekennen dat ik het nummer niet vanaf dag 1 uit mijn hoofd weet. Ik kom niet verder dan Q3honderdnogwat. Ik moet dan gewoon spieken bij zijn verkoper. En die verkoper is dan eigenlijk niet de verkoper. Dat is Klaas. En die niet verkoper, die wel verkoopt, was dan wel weer de eerste eigenaar. Dus ook lijkt het hier alsof de fiets een soort driehoeksverhouding had, waar oude eigenaren niet afstand kunnen nemen. Kortom, een anonieme fiets, met slinkse trucjes. En ja, ook ik ben voor het ding gevallen. De kleur, de opties maakten me totaal blind voor hetgeen mij trouw heeft gebracht waar ik wilde.

En er zitten best wel plekjes op die minder mooi zijn. En er is best wel iets op aan te merken (geen km-teller!!), maar niets weerhoudt mij. Ach, ik doe het dan wel met een Garmin Edge 800 (die er dan wel weer bij zit).

Binnenkort staat er een roemruchte fiets te koop. Oud en verlept. Niet eens erg krakend en overal gepatched en versterkt. Met een hoop onderdelen die vervangen zijn en nog maar weinig onderdelen die moeten worden vervangen. En met waarschijnlijk 160 Mm gereden.

Maar wel Q1!! Dus begin maar met sparen of met tellen, want ik weet dat er iemand is die het niet erg vindt om het op een oude fiets te leren.

Geplaatst in e-quest, Quest 1 | 9 reacties

Cyclevision 2018

Dit jaar was voor mij Cyclevision bijzonder. Dat was het andere jaren ook, maar als je gezin op eigen verzoek mee gaat, is dat toch wel bijzonder. Dat betekende ook dat ik mijn aandacht moest verdelen over mijn vrijwilligerstaak en mijn gezin. Het bleek allemaal nog te passen ook. Vooral omdat mijn kids ongeveer vaker op en om de finishwagen te vinden waren dan ik. Of ze reden met Maarten over het terrein met een DF, open kinderdriewielertje of hun eigen fiets. Kortom. We hebben geweldig genoten.

Onze tent was een van de grootste. Eigenlijk hadden we met zijn vieren willen fietsen, maar onze jongste had een goede reden om niet te kunnen fietsen. Dus reed Olga met Tom naar Cyclevision met de auto. Ik en Daan reden vrijdag op de Lyra en de Mistral langs een route met een pont en bijna geen bochten van Zaandam naar Sloten. Een kleine afstand, maar fietsen met je kind is altijd genieten.

Vrijdagnacht was bijzonder rumoerig. Als het alleen de kikkers was, maar mensen maakten op verschillende manieren ook verbazingwekkend veel lawaai. Of versterkt door geluidsversterkers of met een motor. Of gewoon heel hard pratend in de buurt van de tent. Kortom, buiten de tent was het gezellig en binnen in de tent konden we daarvan “genieten”. In mindere mate was dat gelukkig zaterdagnacht, maar stil is anders. Niet dat we dat echt verwacht hadden.

Het evenement zelf was vooral knus en gezellig. Met een bescheiden aantal wedstrijdrijders en een zeer goed gevulde camping was er altijd wat te doen. Voor de meeste mensen betekende dat ontzettend veel praten over fietsen, onderwijs en andere dingen in het leven. Er werd flink verkocht tijdens de tweedehands markt, de fabrikanten die er waren konden hun fietsen tonen en werden flink bevraagd. Ik blijf het opvallend vinden dat niet meer fabrikanten begrijpen dat een samenscholing van pak hem beet 500 mensen best wel eens verkooptechnisch interessant kan zijn. Maar goed, Intercitybike, Velomobiel.nl, Drymer/Sinner en Challenge/Raptobike waren aanwezig.

De wedstrijden waren opvallend spannend. Met een nieuw soort team-criterium wat voor het publiek heel leuk was, een spectaculaire 200 meter vliegende start in het velodrome, een 1 uurs met een ontketenende Matthias, een 3/6 uurs race met opvallend veel uitvallers en een terechte winnaar.

Die winnaar konden zagen ik en mijn jongens op de Hembrug Pont, want we keken via diabgo.com/ naar het einde van de race.

Traditioneel maak ik een hoop foto’s.

Video 1: Teamcriterium finish Cyclevision 2018

Video 2: 1 uurs race Cyclevision

Video 3: Start 3 uurs race Cyclevision 2018

Geplaatst in CycleVision, Ligfiets | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Eert de Grote Fiets en schenk mij….

Het is een beetje een lastig onderwerp, hoe krijg je het geld bij elkaar voor de belangrijke dingen in het leven. Zoals bijvoorbeeld daar zijn Fietsen. Ik heb daar lang mee rond gelopen. Mijn opvoeding en mijn eigenwaarde hebben mij lang weerhouden om anderen mijn Fiets te laten betalen.

Maar ik heb onlangs het licht gezien. Een ongekend helder ogenblik verscheen voor mijn geestesoog. En ik weet dat ik gelijk heb, want het was mijn helder ogenblik. En niemand hoeft te twijfelen aan mijn heldere ogenblikken.

Mijn  moment waarop ik alles helder zag was vanochtend toen ik de slaap net uit mijn ogen wreef:

“Als Jezus vandaag de dag nog op aarde zou zijn, dan zou hij niet op een ezel rondrijden. Denk daar maar eens over na. Hij zou in een velomobiel rijden om het evangelie te verspreiden.”

Daar is niets tegen in te brengen toch? Een man zo wijs en intelligent als Jezus van Nazareth zou zich in moderne tijden zich niet transporteren in een ouderwets vervoermiddel. En vooral niet in eentje waar het bewierookte deel stinkt naar benzine. Nee, het zoekt iets wat het reine benadert. En niets dan het beste voor de brenger van zoveel liefde. Het verschijnen van de goede man uit een velomobiel is als een geboorte. Bij elke keer dat Hij zich tot ons verschijnt. En ook: “het uit het niets verschijnen zal ook door iedere discipel die in de velomobiel gereden heeft bevestigd worden”. Elke velomobilist kent de uitdrukking: “ik hoorde of zag je niet”. Nou, daar is toch de verwezenlijking van hoe heilig deze graal is. De synchroniciteit is stuitend accuraat. Je voelt je waarlijk God zelve! God is niet tot jouw gekomen, Nee, Jij bent in hem geklommen en Hij heeft je toegelaten!

Mijn tweede moment kreeg ik vlak daarna, door een gospel van de :

“Do you believe in Bikes?
Cause that is what I wanna buy
And if you wanna get to heaven
Well, I’ll see you right

You buy a piece of paradise, you buy a piece for me”

Het zal je verbazen dat het in het Engels is, de tekst lijkt weliswaar erg op die van popgroep Genesis, maar is toch anders op essentiële onderdelen. Ook is de volgorde van de zinnen anders.

Mijn derde openbaring kreeg ik tijdens het tikken van deze oproep:

“Alleen een slappe God vraagt geen offers.”

En is het volgens sommige schrijvers zoals T. Pratchett of N. Gaiman de gewoonte om die offers te zien in vooral veel vermorzelde baby’s, door hun hals gesneden maagden op offerblokken of dappere mannen die geheel zelfstandig van bergen geduwd worden, alles ter meerdere eer en glorie van de God(en). Tegenwoordig is een offer veel makkelijker te maken. Via internet, is de snelst en effectiefste manier.

Dus nu is mij dus deze missie verschenen. Het financieren van een vloot velomobielen om te zorg dragen van het verspreiden van het woord “Fiets”. En dan bedoel ik niet het woord fiets in de praktische zin, maar het theologische deel. Dat deel waar heroïek en bloed zweet en tranen onderdeel zijn, waar de vereenzelviging met de helden van weleer tot hoogste middelpunt van de wereld zou moeten zijn. “Go bike, no war”, is een gevleugelde uitspraak. En dat past dan weer bij het gevoel vleugels te hebben bij het bereiden van je trouwe (carbon) ros. De krachtige pedaalslagen die je doet vermoeden dat er te maken zijn met goddelijke paardenkrachten. De machtige relikwieën die je doen schakelen en versnellen. De krachtige pas op de plaats van de goed afgesteld remmen. De bagage die droog en in grote hoeveelheden vervoerd kan worden.

2015-04-04 10.06.23

Even heel dramatisch het verschil in breedte van Theo en Bella in beeld gebracht. Hun fietsen natuurlijk.

Je een eenheid voelen met de velomobiel, die door zijn rondingen, je één laat voelen met de wereld. Zelfs het afgeplatte van de aarde van zijn polen zie je in belangwekkende velomobielen als bijvoorbeeld de Quest XS. Bezie deze van voren en je zal getroffen worden met dit beeld. Of de golvende lijnen van verleiding die de Quatrovelo op je afroept. Geen duivels gebroed, oh nee, een teken van de grote Fiets. Rubensiaanse lijnen gecombineerd die overvloeien in een soort dierlijke katachtige kracht. Doe het, zegt de fiets en massaal wordt daar gehoor aan gegeven. Of de DF en de Hilgo die de deuk aan de voorkant geplaatst hebben. Dit is heel bewust en heeft voor een deel een praktische kant. Maar die praktische kant laat je blik ook meer dalen naar het aardse. Het is een toereiking naar de racefietser die weliswaar een zeer goede blik richting de aarde heeft, maar deze zedige blik heeft een verband met de kastijdende houding in de gevoelige contreien. De DF en den Hilgo laten je kennis maken met een enigszins aardse blik en het gevoel te verbinden, maar ook de kinderschaar door niets te laten belemmeren.

Ik heb zelf natuurlijk nooit de financiering om mij een vloot van de benodigde velomobielen te kunnen bekostigen. En een ieder die zich het lot van de wereld en de Fiets in het bijzonder voelt drukken op zijn geweten, zal begrijpen dat zijn hulp nodig is. Help de Wereld, help de Fiets. Financier mijn droom, dat ook de jouwe is. Zorg voor mij, zoals je voor je zelf zou zorgen als je hart op de goede plaats werkt en zich bevindt.

Geeft gul aan de Fiets. Laat mijn dromen uitkomen en ik zal ze met u delen!

Rekeningnummer of adres kunnen via het contactformulier ontvangen worden.

 

Geplaatst in Ligfiets | Tags: , , , | 10 reacties

8000 km (km stand: 159.119 km)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat schreef op mijn blog. Maar ja, wat valt er te schrijven als alles goed gaat? Binnenkort dan ook een verslag van onze tandem. Want bij de aankoop ging niet alles goed achteraf, al zijn we blij met het heerlijk weekendje weg.

Maar nu dus iets vertellen over 8000 km. Dat is de afstand die ik gereden heb met de e-Quest. Vorig jaar was dat na een jaar 3800 km. En de rekenwondertjes onder jullie zullen opmerken dat het dit jaar dus 4200 km is. En dat is duidelijk meer. En daarbij heb ik ook nog op de Rainbow Lyra gereden (zal het 500 km zijn) en een volle 25 km met de Tandem. Dus dat is een aardige hoeveelheid geworden.

De fiets

DXXo_iSWkAEHGSL

Tandwiel wordt het uiteindelijk…

De Quest doet wat het moet doen, al is het wel een oudje aan het worden. De bobbel aan de onderkant is alweer afgesleten. Ik laat het maar even zo. Het tussenwiel is nu zover afgesleten dat het steeds meer een tussentandwiel aan het worden is. Daar zat een paar maanden geleden nog een vreemde plastic prop tussen die ik met veel geduld en geweld eruit heb gekregen.

 

Elektrisch is het een win-loose situatie. Het doosje die we bij het opnieuw maken van de electriciteit in de fiets gebruikt hebben is toch vochtig geworden. De knipper-relais is overleden, net als veel aansluitingen. Mijn soldergod heeft er een quickfix van gemaakt. Geen knipperlichten voorlopig, maar wel een beter en scherper werkend voorlamp. Ook

DYo50OYXcAAv0nc

Voorkantje, met extra ledstrip omdat het elektra spul niet goed werkte. trouwens zo’n strip alleen is niet fijn in het donker.

het achterlicht/remlicht lijkt ergens op zijn donder gehad te hebben gekregen en lijkt niet meer zo scherp als dat het was. Later zullen we daar wel een oplossing voor vinden, of laat ik mij verleiden tot een superfix door de veloputer in te bouwen.

De motor doet wat een motor moet doen. En is de afgelopen tijd niet van slag geweest. Een aandachtspunt is de sensor bij het voorwiel. De draden zijn kapot gegaan. Het nadeel is dat als je hem aanzet en je gaat rijden, het display een error geeft. Maar het zakie doet het gewoon. De beperking is alleen uitgeschakeld. 3 leerpunten. Ten eerste: ik ben lui en maak het niet. Ten tweede: advies aan anderen is om een motor met vermogenssensor aan te schaffen, dan is een sensor bij het wiel niet nodig. Ten derde: Voor de beleving van het fietsen maakt het weinig uit of je 35 of 40 rijdt.

De zitkussen begint te slijten en door te zakken. Hij gaat ook al 15 of 20.000 km mee. Het was gemaakt van ventisit spul wat ikzelf aan elkaar heb genaaid. Een flinke klus om een paar tientjes te besparen. Voordeel was wel dat het dik en breed was, daardoor comfortabel. Mijn volgende koop ik echter lekker makkelijk bij ventisit of een ligfietsspecialist. Misschien zie ik wel iets bij Cyclevision?

DOSH6H_X0AA0ryM

Foutje van Schwalbe, maar toch lang mee kunnen rijden. Uiteindelijk was de versleten zijwang de reden om te vervangen.

De banden zijn wel heel bijzonder. In het begin van de Schwalbe Marathons, had ik wat problemen met een te smalle binnenband. Maar toen dat opgelost was rijd je er echt duizenden kilometers zonder problemen mee. De Shredda achter moet nu ook vervangen worden en die is nog ouder dan de Marathons. Wat wel een puntje is bij de voorbanden is dat ze ook slijten doordat ze tegen de wielkast aan komen. De zijwangen worden dan wel heel erg dun.

 

De verf van de Quest is zielig. Mijn vader heeft er hard aan gewerkt om het in een afwijkende kleurstelling te krijgen. Maar de grondlaag is niet goed gehecht, dus vallen er gaten in de kleur. Ik heb niet de moed om het hem nog een keer te vragen. En ik vind het tegelijkertijd ook niet mooi meer. Het oranje lijkt iets beter vast te zitten als de gele kleur. Maar de fiets zelf is niet echt vorm vast, dus ook veel sterretjes en scheurtjes. Nieuw is anders. Misschien een wrap?

Ook grappig is dat als je meer fietst, de behoefte tot dingen kopen veel praktischer worden en niet meer uit “ik wil het hebben”. Ik heb de theorie van de koude grond dat weinig in de fiets zitten er meer naar kijken is, dus ook meer noodzaak voelt om iets aan het uiterlijk of innerlijk te doen. Terwijl als je fietst die noodzaak wegvalt, omdat lekker fietsen al een kadootje op zich is.

Ikke

Als je meer beweegt voel je je beter. Dat is waar, als ik alles zelf zou doen. Nu merk ik dat ik nog steeds zonder motor snel verzuurde benen krijg. Maar ook merk ik op de Lyra meer kan fietsen zonder pijn. Een paar keer op stap geweest met de kinderen en wat langere afstanden gereden en dat gaat goed. Snelheid moet ik niet verwachten, maar met geduld komen we er wel.

Toen we ons eerste tochtje met de tandem maakte was die niet goed afgesteld. Daarbij ben je op een nieuwe fiets wat meer aan het stabiliteit zoeken en was het zadel veel te klein (een S! maat, blijkt achteraf). Die factoren bij elkaar zorgde dat ik bijzonder pijnlijke kniebanden kreeg. Een aantal weken niet zonder ondersteuning kunnen rijden, wat heel erg vervelend is. Nu gaat het langzaam weer beter en aankomende weekend ga we weer eens proberen op het “Gele monster”.

Toekomst

dyg4sjaxcaa0slg.jpg

Een trommelrem schoonmaken is een te grote uitdaging bij een Quest.

Die wielkasten zijn het grootste nadeel van een Quest. Mijn volgende fiets wordt dan ook een fiets met open wielkasten. Ik kijk af en toe eens rond. En die Strada van beaubeau was wel heel erg mooi, maar net een tandem gekocht, dus even geen investering voor andere fietsen. Maar een Strada is denk ik een mooi opvolger voor de Quest. Betere bochten, makkelijker onderhoud aan de voorremmen, ietsie korter en mijn snelheid geeft de fiets voldoende aerodynamica. Het verschil met een Quest zal niet veel schelen bij 35-40 km/h. En vooral niet om dat Quest 1, niet de gladste is. Een DF heeft ook open wielen, maar is tweedehands zeer slecht te verkrijgen en nieuw best aan de prijs. Daarbij vraag ik me af of een e-DF wel zo handig te maken is. Daarbij vind ik een DF een supergave fiets, maar ook een elektrische aandrijving onwaardig. Misschien wachten tot Strada 1 te koop is. 😉

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , | 18 reacties

Koopkoorts

Dat wat je niet hebt is het mooiste wat er is. De dingen die je wel hebt zijn eigenlijk na de koop meteen oud. Nee, dat van de buren. Of die nieuwe…

In die staat van verwachting zijn we nu een beetje. Binnenkort komt er een nieuwe ligfiets in ons hokje. En het gesprek met de aardige mevrouw die hem verkoopt maakt de verwachting alleen maar hoger. Ze heeft ook nog wat tassen en een extra wiel.

En net zoals je trouwring waarschijnlijk mooier glom voordat je hem kocht, je kinderen in de buik (of daarvoor) een stuk leuker waren en je auto (wie heeft dat nog) in de winkel een stuk minder problemen gaf, geldt dat natuurlijk ook voor de komende koop.

Er zal vast iets aan moeten gebeuren. Er zullen vast zaken zijn die ik over het hoofd heb gezien. Er zit vast ergens een addertje.

tandementweehonden

Het Groene Monster. Foto is uit 2011… De fiets was gemaakt door Escape van 1 chromolybdeen buis, die zelf veerde, een rubberen veerblok, een de bij Escape bekende vierkante zelfbouw voorvork. De bagagedrager was op maat gemaakt door Bram Smit. Toos in de mand en Bia op schoot (niet tijdens het fietsen). Overigens zit ik hier voorop, maar doordat wij even lange benen hebben, reed Olga vaak voorop en blijkbaar met het stuur in de hand gooide ze haar blik op oneindig en heeft ze menig bochtje haarscherp weten te nemen, zodat ik snel mijn hand van het onderstuur achter af haalde om me niet te schaven. en dan die lach…

Maar nu, op dit moment. Is het zo gaaf om een ligtandem te kopen, als opvolger van het groene monster. Kijken we zo erg uit naar de eerste rit en de volgende ritten in de komende tijd.

PS: We verwachten dat het Gele Monster zwaarder en ook veel stijver is, beter bestand tegen belading en veel beter geveerd. Ik twijfel of het sneller zal zijn, aangezien het Groene Monster lichter en waarschijnlijk wat hogere brackets had, dan het Gele Monster heeft. Maar ik vermoed dat de nieuwe beter en meer kan schakelen dan de 7 versnellingen 11-28 van de oude. Ook zullen de remmen van betere kwaliteit zijn, evenals de afwerking. Zo waren de houten Zephyr zittingen angstaanjagend dun gezaagd bij de schouders en staken ze iets in mijn rug. En doordat ze zo dun waren, bogen ze tijdens het rijden door. Grappig is dat de fietsen waarschijnlijk even oud zijn, als het Groene Monster nog bestaat.

Geplaatst in Ligfiets, Tandem | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen