Regel 17 toch maar geen a

De ethische regels, het ietwat melig/ironisch benaderen van de ligfiets(er), is toch zo’n dingetje die door mijn hoofd blijft spelen als een kwinkelerend karakietje langs de weg met keelpijn maar wel voortplantingsbehoefte (ik lees te veel Terry Pratchett op dit moment, mijn excuus).

Zo zie ik op Twitter steeds vaker mensen hun ligfiets posten met #regel17 er achter. Dat vind ik dan weer leuk. Het ego wordt tot in het oneindige gekieteld en het leven gaat door.

Even zitten, wat eten en drinken op zo'n mooi dijkje met een geweldig uitzicht over de polder.

Regel 17 dus gewoon, ondanks 2 fietsen en 1 mooie vrouw.

Maar het nachtje weg met Olga deed me toch iets anders tegen de regel aankijken. Ik ben misschien wat bevooroordeeld, maar de Nazca wordt gewoon mooier als zij er op rijdt. Dat effect is er ook bij bankjes of piramides of broodjes met pindakaas. Al zit ze daar niet allemaal op, natuurlijk. Ook niet tegelijkertijd..

Eigenlijk is het niet compleet, dacht ik. Er zou een regel 17a bij moeten. Iets van dat een ligfiets fotograferen nog mooier is als er een persoon op zit. Dat kan je vrouw of man, je buurmeisje of jongen, je collega, of nou ja gewoon iemand die je aardig vindt of foto technisch interessant. Maar al peinzende en afwegende kwam ik toch tot de conclusie dat het zinloos is. Het is zo’n ding dat je de regels te serieus neemt en dan te veel in details treedt. Voor de vorm een tussenzinnetje bij gezet, want anders blijft het zo hangen. Maar wel op de ironische ondertoon gelet. Voor je het weet gaan nog meer mensen het serieus nemen.

Mocht iemand een aanpassing ontdekken, dan hoor ik het graag. Kan in de comments van de regels zelf.

Geplaatst in Ligfiets | Tags: , , , | 2 reacties

Nachtje weg met Olga en de ligfietsen

Sommige dingen moeten je voorgedaan worden wil je het goed kunnen leren. Ook al heb je er een term voor bedacht die je vanuit een soort kinderachtige aandachttrekkerij nodig denkt te hebben. Olfen dus. En Olga is er geweldig in.

Toen de kinderen als bonus aan het eind van de lange vakantie bij Opa en Oma mochten logeren, kwamen wij op het idee om een nachtje Monnikendam te doen. Daar is op het haventerrein een natuurcamping en op een afstand waarvan we beiden vonden dat het aardig was.

Nu is het geval dat wij de beschikking hebben over 3 tenten. Eentje is te groot (De Waard Lepelaar), eentje is te klein (1 persoons tent), de derde is onze Slee tent. Die is ook te groot, maar voldoet het beste. Ook de rest van onze uitrusting is zacht gezegd niet helemaal bedoeld om te trekken. Maar we hoefden niet ver en in een 20 inch Quest kan heel veel.

Terwijl Olga de kinderen bij haar ouders bracht ben ik de grove spullen gaan verzamelen. Olga hielp later met de meer subtiele onderdelen als kleren en toiletspullen.

Uiteindelijk heeft Olga 2 tasjes en een toptas op haar Nazca Cruiser en ik de rest.

De tocht die wij met OsmAnd hadden bedacht zou 20 km beslaan en een gezellig pontje bij Ilpendam bevatten. En daar gingen we. Ik had me al ingesteld dat ik niet de snelheid van de Quest zou gaan halen, maar het is toch wennen om met een tufje van 15 tot 20 km/h door de Noord-Hollandse polder te rijden. Nu ben ik natuurlijk wat bevooroordeeld en kan het zijn dat ik elke (goede) eigenschap van Olga misschien wat overdrijf. Maar ze kan het echt heel goed, dat rustig rijden en om zich heen kijken. Waar ik de neiging zou hebben om in te schatten hoe snel de afstand kan, kijkt zij juist uit waar we onderweg nog wat kunnen drinken en eten. Bewonderenswaardig. En nu is het natuurlijk ook geen straf om lange tijd naar zo’n elegante ligfiets vrouw te kijken. De zon brandt, de fietsen zoemen, de wind waait af en toe tegen en soms niet helemaal en alles is goed.

De camping is behoorlijk gevuld, maar is er altijd ruimte voor fietsers en wandelaars. We zoeken een mooi plekje op en hebben in 3 kwartier het hele zwikkie uitgepakt, opgezet, opgeblazen, in geritst en ingedeeld. Niet slecht voor een tent die we al een paar jaar niet gebruikt hebben. En ik word meteen weer een beetje verliefd op die mooie Slee tent. Wellicht met zijn 8 kilo en nog wat ietsje zwaar voor een fietsvakantie, maar als hij staat heb je wel een ruime voortent en dan ook nog ruimte in je binnentent voor je spullen.

In Monnikendam gaan we uit eten en kijken onze ogen uit naar de toeristen en een bruiloft met bijbehorende kledij van de gasten die langs ons heen paraderen naar het café naast het restaurant. We eten vis en het is lekker.

‘S nachts slaap ik even goed (of slecht) met het kleine Thermarest matje, als met de 10 cm dikke opblaasmat van de vakantie een week daarvoor. En er zijn geen kinderen die gezellig naast je stuiteren. In ieder geval niet die van jezelf. Aangezien we de tent niet op een ochtendzonplek hebben gezet, gaan we eerst rustig wandelen en betalen.

Op de parkeerplaats van de haven staat een busje waarin een Quest is gepropt. Er staat een website naam op: borntoride.nl. Geen mensen om te kletsen. Zijn vast varen. Edit: Het blijkt de fiets van Wil Jansen te zijn. Een snowboard leraar, die er mee naar Oostenrijk rijdt. (Wim kent hem en Wil reageert zelf via mail).

Daarna pakken we in en is de buitentent nét niet droog. De rest wel gelukkig. Net als op de heenweg stouw ik alles in de Quest. Nu moet ik wat meer schuiven met de bagage om de wielkast niet tegen de achterband te laten aanlopen. Bijna alles ligt links, op of achter de wielkast. Op wat schoenen en kleine dingetjes na, niets rechts Als de wielkast steviger was geweest, of de band smaller, zou er nog meer in kunnen. Ik schat het gewicht van de bagage op zo’n 18 kilo, maar het is met rustig rijden goed te doen.

De terugweg maken we een ommetje naar Marken. Daar worden de fietsen zeer vaak op de foto genomen door de toeristen. Als je aandacht te kort komt, moet je zeker met een ligfiets naar Marken in het hoogseizoen. We laten het maar over ons heen komen. Wel zielig dat het peutertje op weg naar mijn fiets het met kroos begroeide slootje over het hoofd zag… Kleddernat viste zijn moeder hem uit de moddersloot. En zodra het jochie een beetje droog was wees het alweer naar de fiets. Daar moest ie kijken.

Terugweg zijn we iets zuidelijker gereden en over een ander pontje het Noord Hollands kanaal overgestoken. Bij een afslag worden we ingehaald door een familie met kinderen en pa en ma op Flevotrikes, ze gaan helaas de andere kant op, dus kon ik niet ze beter bekijken of een foto maken.

Thuisgekomen hebben we 64 km gereden. En daar moet ik iets over kwijt. Vorig jaar heb ik mezelf uitgesloofd om naar Wieringerwerf te rijden. Dat was alleen en ik heb er echt van genoten. Toen heb ik 160 km gereden. Nu nog minder dan de helft, maar het was niet minder leuk. Met goed gezelschap en de rust om van je omgeving te genieten is de afstand niet zo belangrijk. Het gebrek aan grote hoeveelheid kilometers, maakt het niet minder een fietsvakantie. Het is anders. En het smaakte voor ons beiden naar meer. Volgend jaar iets slims bedenken met misschien een andere tent en dan de kinderen mee? We zullen zien.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , | 2 reacties

Velomobiel schuimdeksel

En weer zo’n klein onderdeel van het grote project van het afgelopen halve jaar.

Dit deel bestaat in grove lijnen uit 3 onderdelen:

  1. het verven van de schuimkap
  2. magneten in plaats van klittenband
  3. filmpje

Het verven van de schuimkap

Het was een nog al wild idee, waarvan ik het idee had dat anderen dat niet gedaan hadden. De reden was enerzijds omdat het kan en er leuk uit zou kunnen zien. Het zou ook kunnen bijdragen aan het beter waterdicht maken van de schuimkap.

Geel dus.

Geel dus.

Mijn vader zou een test doen met het mangatklepje. Maar ietwat Oostindisch doof heeft hij mij het resultaat laten zien nadat hij de gehele schuimkap geheel van meerdere lagen verf had voorzien. 3 lagen verf vonden we beiden voldoende, al zou het misschien nog wat beter dekkend worden met een extra laag?

Het voordeel is inderdaad dat het weinig water doorlaat bij regen. En het is een uniek gezicht en past erg mooi bij de rest van de fiets. Het nadeel is dat het ding een stuk zwaarder is geworden. Ik durf niet te wegen.

En als ik dit nog een keer (laat) doen, dan zorg ik dat het in de vorm geschilderd wordt. Doordat de schuimkap nu op een werkbank gedroogd is, is de ronde vorm er enigszins uit. Vooral bij de acherpunten is dat te zien. Het krult ook wat om, waardoor het minder goed past.

Maar toch vind ik het een geslaagd experiment. Sterker. Ik snap er niets van dat velomobiel.nl of intercitybike.nl niet een gekleurde bovenkant als optie zetten. Het ziet er zoveel mooier uit.

Magneten in plaats van klittenband

Dit deel is inmiddels al een oud en beproefd concept binnen de velomobielen wereld. Het werkt supergoed en tenzij je een pacemaker hebt zie ik weinig bezwaren.

Het idee is dat je in plaats van de klittenband bevestiging magneten monteert die dat werk overnemen. Ik vind die klittenband dingen maar een gedoe. Ik snap niet dat daar een andere oplossing voor bedacht is. Het maakt de schuikkap een veel minder aantrekkelijk artikel om te gebruiken. Je moet veel te veel handelingen doen voordat het goed vast zit. Nee, dan de magneten. Je legt de kap op het instapgat en klaar.

Netje met polyester bevestigd.

Netje met polyester bevestigd.

Uit luiheid met tape gemonteerd. Maar goed ook want ze zitten iets te ver naar achteren. Nu kan er geen windschermpje op.

Uit luiheid met tape gemonteerd. Maar goed ook want ze zitten iets te ver naar achteren. Nu kan er geen windschermpje op.

Een paar magneten waren gevallen. Maar halve zijn ook goed genoeg voor op het voordek.

Een paar magneten waren gevallen. Maar halve zijn ook goed genoeg voor op het voordek.

En wat ik heel erg goed bedacht vind zijn de extra magneten op de voorkant. Zo kun je met veel wind ook de deksel niet kwijtraken. Zelfs met een aardige snelheid is er goed mee te fietsen, als je geen zin hebt om bij warmte uit te stappen en het ding weg te werken.

Voor de bevestiging van de magneten heb ik in de kuip rondom het instapgat polyesterhars gebruikt. Ik was er toch al mee bezig en het ziet er mooi strak uit. Goed opletten dat je ze op de juiste plaats zet. Ik heb het gemarkeerd met een stift, door de schuimkap met magneten er op te plaatsen en de magneetje hun plek te laten zoeken.

Voor de magneten in de schuimkap heb ik met een dremel heel voorzichtig gaatjes “gefreesd” tot de diepte van de magneet. In eerste instantie het magneetje bevestigd met verschillende lijmen, die niet werkten. Uiteindelijk werkte bison tix het beste, dacht ik.

Het magneetje afgedekt met een stukje doek en die is geplakt met textiel lijm. Blijft aardig goed zitten als de magneten goed zijn vastgeplakt. Niets nieuws onder de zon dus, maar wel een fijne verbetering.

Filmpje

Om het een beetje te laten zien hebben ik en mijn zoon Tom een filmpje gemaakt. Voor wat het waard is:

Druk op het plaatje voor het youtube filmpje.

filmpje

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , | 2 reacties

Aantal velomobielen update

Ongeveer 1 keer in het half jaar (of als ik een keer nieuwsgierig wordt) probeer ik te achterhalen hoeveel van die sigaren er in Nederland rondrijden.

Dat is een lastige zo niet onmogelijke opgave. Wie kan mij bijvoorbeeld vertellen hoeveel er nog van de aluminium Alleweders rond rijden? Of waar is de m5 Kalisvaart naar toe gegaan? En hoe accuraat ben ik met de kleine merken als Leiba, Cab-bike of leitra’s? En hoeveel velomobielen zijn gecrasht en komen nooit meer de weg op?

Maar als je de vraag krijgt hoeveel er nu zijn in ons kikkerlandje, is denk ik een schatting van om en nabij de 1600 fietsen redelijk realistisch (en optimistisch).

Nieuw deze keer zijn de Rotovelo en de Velotilt. De laatste is weliswaar nog zwaar in ontwikkeling, maar een beetje optimisme kon geen kwaad. Als ze er meer gaan verkopen in Nederland, dan krijgen ze een apart Rijtje met de gegevens van hun bedrijf.

Ik kom zelfs op 1647. Voor het overzicht kun je op de bijgewerkte pagina kijken.

Geplaatst in Ligfiets | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Rij ervaring na alle veranderingen

Op gevaar van enige blog diarree door veel posts binnen korte tijd te plaatsen, toch maar een kort verhaaltje over mijn rij ervaringen sinds de veranderingen door mijn vader en Stephan en mij zelf.

Er zijn vier essentiële dingen aangepast waardoor de “rijbeleving” flink veranderd is.

  1. Ketting vervangen
  2. Elektra
  3. Met polyester scheurtjes gerepareerd en diverse delen verstevigd
  4. Banden

Ketting

De kettingen vervangen lijkt een voor de hand liggende, maar ik stelde dat al een paar jaar uit. Ook er van overtuigd dat het wel mee viel. De voorste ketting (quest 1 heeft nog een ouderwetse tussenas) leek als eerste aan de beurt, dus die alleen besteld bij velomobiel.nl. Samen met 2 voorbladen (43 en 53 tands) en een pignon (11-28) zat het allemaal in een uurtje prutsen er in. Het grootste gepruts zat het in het goed geleiden van de ketting. Het is een lang end, die je toch er alleen in krijgt als de fiets op zijn zijde ligt. Had ik nou maar geen schroefjes gebruikt bij het herplaatsen van de bovenkant van de kuip… Na het proefritje bleek het gekraak en gerommel onderin misschien een beetje maar vooral niet verandert. Dus na wat gescharrel in mijn spullen de tas met de reserve ketting voor na de tussenas naar het achterwiel gevonden. Eigenlijk is deze bedoeld voor een 30 tands tussentandwiel, maar op mijn “watjes” 24 tands tussentandwiel blijft het gelukkig ook strak zitten icm de geleidewieltje. En na de volgende proefrit kwam er een vreemde stilte over de fiets. Wat een waanzinnige stilte! Oorsprong dus gevonden. Ik schat in dat ik nog wel een paar 1000 km kan rijden voordat de ketting vervangen moet worden door een nieuwe (samen met freewheel en tussentandwiel). Het zal zeker bijdragen aan de efficiëntie van de fiets. De vieze oude ketting is weg en de ketting verschuift niet meer over de afgepunte tanden. Maar vooral het kunnen horen is een enorme verandering van de rijbeleving. Hoort de banden zoeven!

Elektra

De elektra is een grote verandering in rij ervaring. Je moet je voorstellen dat in de oude situatie de accu zwaar en oud, de richtingaanwijzers en toeter defect en het voorlicht voor knipperde doordat het niet genoeg stroom kreeg van de oude loodaccu. De remlichtschakelaarhefboom verbogen, waardoor het ding het vooral deed als je de fiets in parkeerstand zet. Daarbij rammelde de lampjes in hun behuizing, waren draden op willekeurige plaatsen in de fiets gelegd en waren er een groot aantal gesneuveld.

Rechts voor de kijker links in het licht

Rechts voor de kijker links in het licht

Nu is dat heel anders. Alles is strak ingebouwd, werkt perfect en zonder mankeren, de accu doet het heel lang en is snel opgeladen. Als ik rem, dan is er licht en anders niet. Richting aanwijzen doet het en is heel duidelijk. Het valt me een beetje tegen hoe het in felle zon te zien is, maar dan is er toch zonder schuimkap te rijden, dus steek ik ook mijn vinger uit. Die vinger gaat nog steeds als vanzelf. Double dutch is niet onverstandig. Voor mijn rijbeleving is het een verademing. De eerste kilometers heb ik de neiging gehad om te controleren of het echt goed werkt, maar nu is het wel gewend. Ik vergeet nog steeds te toeteren, maar dat vind ik niet erg.

Polyester

Als laatste grote verandering op de rijbeleving de verstevigingen aan de carrosserie. Toen de kap er af lag en het wachten was tot Stephan tijd had in zijn drukke leven, had ik tijd om de binnenkant heel goed te bekijken. Mijn vader had al menig gaatje en scheurtje gevonden en gemaakt. Bijvoorbeeld een paar verstevigingsribben rond de zitplaats, die los zaten. Maar als je gaat “kersen plukken” vind je altijd meer. Eentje was eigenlijk toevallig toen ik op de bovenkant van de kuip leunde en een knak hoorde. Eenzelfde soort knak die ik hoor als ik instap.

Rolbeugel verstevigen. Het tape zorgde ervoor dat de vorm goed bleef tijdens het drogen. Bij de eerste poging zonder tape liet het los.

Rolbeugel verstevigen. Het tape zorgde ervoor dat de vorm goed bleef tijdens het drogen. Bij de eerste poging zonder tape liet het los.

Nadere beschouwing zag ik dat de rolbeugel rechts los was gelaten van de kuip. Deze heb ik weer vast gezet met waarschijnlijk een overmaat aan polyester. Ook de  wielkasten konden wat extra zorg gebruiken. Zo kon je de achterkant van de achterwielkast een beetje indrukken en door het scheurtje naar buiten kijken. En zaten er nog een paar hele listige scheuren in de voorwielkasten die je alleen ziet als je de vering indrukt(oftewel op de wielkast drukt). Ook een ophanging van de stuurinrichting kon wat versteviging gebruiken. Mijn vader en ik hebben denk ik een paar honderd ml polyester en een meter mat (ah 10 cm breed) gebruikt om alles te verstevigen.

Maar dan merk je dat ook. Het gewicht is zijn verbetering zeker waard. Nu zijn dit soort belevingen behoorlijk subjectief, maar naar mijn idee deint de fiets minder en is trappen effectiever. Ook bochten gedrag lijkt wat voorspelbaarder. En bij het instappen zorgt de versterkte rolbeugel, dat ik mijn vertrouwde knakje niet meer hoor.

Banden

De Shredda en de Marathon. En talkpoeder.

De Shredda en de Marathon. En talkpoeder.

Met de ketting misschien wel de belangrijkste verandering. Nu ik wat kilometers gereden heb met de Schwalbe Marathons 40-406 voor en de Shredda 47-406 achter, ben ik wel overtuigd dat het goed is. Ze rijden soepel, op relatief lage druk. De snelheid is zeker niet trager dan met de kojaks of durano plus. Het comfort is flink verhoogd. Het oppompen hoeft niet perse wekelijks maar misschien wel maandelijks. En ik verwacht minder lekke banden. Mits ik natuurlijk wel de juiste binnenbanden er in doe. AV6 is te klein en geven mooie knallen als je er een tijdje mee rijdt. AV7 is goed. (Had ik nou maar meteen naar de wijze woorden van mijn twitter vriendjes geluisterd). De service van ligfietsshop is trouwens super. Na mijn melding op twitter, stuurde ze meteen de AV7 op. Zonder dat ik er om vroeg!!

Rondom Autoventiel is ook erg fijn, naar mijn mening.

Ik zie toch af om de 40-406 Marathons te vervangen door 40-406 Shredda’s. Hoe aantrekkelijk snelheid en lage bandendruk is, de marathons hebben een ei vorm, waardoor ik verwacht dat je met de Shredda’s nog minder stuuruitslag hebt. Het is wel goed zo.

Verf

De enorme transformatie door de verandering van kleur en het egaal maken van de body, heeft niet veel bijgedragen aan het verbeteren van de wegligging. Op het geel van de bovenkant zie je er ook bar weinig van bij het fietsen. Wel aan de manier waarop ik met de fiets om ga. Er ligt nu standaard een fleece deken in de fiets voor als het op zijn kant moet. En ik leg de fiets dan heel voorzichtig op zijn zij. Toch anders dan het zonder kijken omleggen van de fiets op willekeurige plekken. En het maakt dat ik weer een neiging heb om de fiets te fotograferen op willekeurige plekken. En die trotse kop van mijn vader is natuurlijk onbetaalbaar.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , , , , | 4 reacties

150.000 km stand

image

Regel 17 in werking

Hehe. Eindelijk.

Op een stralend mooie zomerdag mag q1 zich eindelijk tot het selecte gezelschap velomobielen rekenen die 150 Mm hebben gereden.

1000 km geleden rammelde en kraakte het nog en was blauw om de krassen heen. Nu is tie mooi gekleurd en hoor ik de Marathon voorbanden zoeven boven de 30. Een zalig gehoor.

Later meer. Nu uit rusten en genieten van het onweer.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , | 2 reacties

Olf teller of race teller

Ik heb met alle reparaties die er gedaan heb ook iet zelf aangepast. Het was niet moeilijk. Er kwam alleen wat klittenband bij kijken.

Het zit zo. Mijn km-teller is een aandachtsmagneet. Ik weet niet hoe dat bij anderen is, maar een quest of velomobiel laat mij onafgebroken gluren naar dat zwarte ding rechtsonder. En zoals jullie misschien gelezen hebben is dat, op een enkele krachtpatser na, zinloos geweld.

Dus heb ik 2 standen geprutst voor de teller. Een stand is de race teller. Waarbij het op zijn originele plekje is geklittenband (werkwoord?). Dan kan ik mij verlustigen aan de hoge snelheden (zucht) die ik zomaar behaal.

De andere stand is de Olf teller. Daarbij is het onmogelijk om de snelheid te zien en ben ik aangewezen om rond te kijken en de dingen te zien die ik dan zie als ik … rond kijk. En aangezien snelheid er nu minder toe doet, is waarschijnlijk de snelheid ook lager. Maar als een kat in Schrödinger box is dat niet te bewijzen. Tenzij ik natuurlijk flauwekul als gps navigatie aan heb. Voor mijn woon werk verkeer in ieder geval flauwekul. Er zijn natuurlijk redenen te bedenken om gps aan te zetten, maar dat is een andere discussie.

Race teller

Race teller

Olf teller

Olf teller

Overigens is dit bij een open fiets makkelijker te bewerkstelligen. Ik draai de teller simpelweg van me af. Olf teller klaar.

Olf ze

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , | 6 reacties