van q1 naar eq1?

De afgelopen maanden, zelfs jaren, heb ik weinig gefietst. Naast dat ik niet veel energie heb, want herstellende van een burnout (of iets dergelijks), zijn er ook andere zaken in mijn brakke lichaam die niet doen zoals dat hoort. Een van die onderdelen zijn mijn benen. En die zijn toch wel belangrijk bij het fietsen. Er zit iets niet goed, waardoor ik erg veel spierpijn heb, ook als ik niets sportief doe. Pijn is op dit moment in bovenbenen. Aan de voorkant, achterkant, lies en binnenste bilspier. De pijn van mijn knieën, waar ik eindeloos over geschreven heb, lijkt niet zo zeer een knieprobleem maar een spierprobleem. Denk ik. Binnenkort weer eens het medische circuit in.

En de fiets is bedoeld voor woon-werk verkeer. En als ik dan in plaats van de fiets met de auto ga, schiet dat zijn doel voorbij. Dus ben ik suggesties om mij heen gaan horen. Die luiden in een richting die ik helemaal niet wil. Maar is het niet logischer dan niet fietsen? De suggesties draaien om het elektrisch aandrijven van de Quest. Daarmee ben ik niet de eerste met dat idee. Het uiteindelijke doel zou zijn dat ik niet hooguit 1 keer in de week naar mijn werk ga met de fiets, maar alle dagen. En de auto blijft staan.

Maar voordat het zover is ga ik eerst wikken en wegen. Zo zijn er in Nederland 2 mensen die zich in een Quest of Mango een e toegevoegd hebben. De eerste is WMZ, met zijn ondersteunde Quest. Hij heeft dat al jaren geleden uitgevoerd met een wielmotor op een tussenas en om de ketting op 1 lijn houden zelfs een naaf op het achterwiel. Zijn benadering vereist heel veel veranderingen aan de Quest. En dat is niet mijn idee. In de tijd dat hij dit ontwikkelde en bouwde waren de mogelijkheden voor het ombouwen veel beperkter dan nu, dus ik begrijp dat wel gedeeltelijk.

De ander is Harry Lieben. Hij heeft na een blessure een Mango van zijn werkgever geleend waarin een sunstar crank motor in zit. Daarnaast bouwt Sinner deze motor in hun Trike, genaamd de Comfort E. Daar is ook een prijslijst te lezen. Op een Trike kost zo’n motor met goede accu zo’n 1850 euro. Ik ga er van uit dat het voor een Quest iets meer werk is. En de lijst is van 2013, dus rond de 2000 euro zou een realistische prijs zijn.

Iemand die heel veel ervaring heeft met het rijden met een Sunstar en daar over blogt is Velostrada. De taal is een struikelblok. Maar uiteindelijk zijn er foto’s en informatie te vinden.

Alligt geeft nog iets anders aan, onder de link elektrohulp. Een motor gaat maximaal 20.000 km mee. En een accu is ook een terugkomende kostenpost. Ik kon niet goed vinden hoe het in elkaar steekt om van mijn Quest een 45 km/h Quest te maken. Volgens mij kan dat niet (legaal). 35 km/h zou voor mij al voldoende wezen.

Dus als ik naar mijn eigen situatie kijk. Ik rijd op dit moment ongeveer 1000 km per jaar (25*42). Een kwart van mijn woon-werk en nog wat er naast. Ik had dan 36*42 km hebben moeten rijden met een auto. Via de weg is wat langer. Met ondersteuning zou ik veel meer kunnen fietsen. Dan zou de verhouding ongeveer 0% auto en 100% fiets kunnen zijn.

Een tabelletje voor de duidelijkheid. Ik werk 4 dagen in de week in het onderwijs, dus 10 weken niet de kans om woon-werk te doen.

vervoersmiddel woon-werk Huidige situatie Quest met ondersteuning
auto 3 keer in de week: 3*36*42=

4536 km

0 keer in de week: 0=

0 km

fiets 1 keer in de week: 1*25*42=

1050 km

4 keer in de week: 4*25*42=

4200 km

Daarnaast zou het kunnen zijn dat ik buiten mijn werk sneller de fiets pak voor korte ritjes of juist eens lekker een lange rit maak naar vrienden of familie, toertocht of treffen. Het is dan veel minder vermoeiend en tegelijkertijd heb je wel het vrijheidsgevoel van een fiets en niet de beslotenheid van een auto. De afstand wordt dan meer beperkt door de accu dan door mijn conditie of lichamelijke gesteldheid. Ook beweeg ik meer (met minder belasting voor mijn benen). Om te zwijgen over de milieuwinst. Met mijn huidige auto zou ik 280 liter benzine niet hoeven te tanken. Daartegenover moet ik wel minimaal 21 keer een accu opladen (uitgaande van de 200 km die Harry aangeeft). Ik heb geen idee hoe dat zich verhoudt met een aantal liter benzine, maar ik schat dat het zo 90% minder energie kost. De auto slijt daarbij minder, rijdt minder, verbruikt minder en de fiets meer. En daar staat weer een aanschaf van een elektromotor en accu tegenover. De motor kan ik na 5 jaar weer vervangen met het geld dat ik bespaart heb op benzinekosten. En … als ik de electromotor kan laden met zonnestroom…

Puur rationeel is het dus een goede overweging. Emotioneel vind ik het een vreselijke beslissing en blijf ik nog even twijfelen en verschuil me achter excuses en principes.

Kunnen jullie me helpen om mijn beslissing een bepaalde kant op te laten hellen?

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , , , , , , , | 33 reacties

De autoval

Ik zie het gewoon gebeuren terwijl ik bezig ben. Het is een keuze die ik moet maken tussen auto of fiets. Mijn lijf roept al een tijdje om niet de fiets te gebruiken. De laatste keer fietsen was 2 weken geleden en heb ik een dag met beenkramp in bed gelegen. Waar dat aan ligt is nog een raadsel. Misschien een combinatie van burn-out (al een jaar) en voedsel?

Maar goed. Nu komt de tijd om weer een keuze om wel de fiets te pakken. Maar ik bemerk dat ik gevallen ben in de autoval. De autoval is een complexe en ingrijpende valstrik die mijn dagelijkse besluiten beïnvloedt. En het heeft een aantal factoren.

Vermoeidheid is de eerste. Waar wordt je minder moe van? Auto of fiets. In goede doen is moe worden een vereiste en valt de auto af. Ik bedoel, wat is er lekkerder dan lekker geestelijk fris en lichamelijk verkwikt op je werk te komen en te voelen dat je de eerste horde gelegd hebt en daar zeer bewust van bent met een gelukzalig tintelen in je benen? Niets? Nou, niet veel. Maar in minder goede doen is een auto toch een manier om iets minder vermoeid en geestelijk alleen opgefrist door de wandeling van je auto naar je werk te komen. En met een terugweg die je ook gezond af kan leggen zonder de hierboven beschreven gevolgen. Voor veel mensen wordt deze keuze echter niet gemaakt. Het idee van fietsen is al vermoeiend. Het idee van fris op je werk wellicht aantrekkelijk, maar die wordt alras onder geregend…

Comfort zou een tweede kunnen zijn. Een auto heeft tegenwoordig airco, ingewikkelde motoren die hem redelijk stil doen bewegen, een goed klinkende autoradio en zachte stoelen.
Of als 2b status. Waarmee wil je bewegen? Met een status verhogend artikel, die iedereen herkent en erkent? Of met een fiets. Die, hoe duur ook, de status heeft van een Nokia uit 2000.
Comfort en (voor mij in mindere mate) status zijn serieuze componenten. Vooral omdat ze nooit dé reden zijn om de auto te nemen, maar stiekem meewegen in je besluit. Ze zijn de duiveltjes die je niet naar de rand brengen zoals regen, of haast of vermoeidheid, maar je wel net dat tikkie geven om toch door te vallen naar de kant van de auto.

Milieu is de derde. Hier klinkt ook iets van een principe in door. Of omdat je liever niet een terreurorganisatie wilt voeden, of omdat het belangrijk vindt om zo min mogelijk te vervuilen in je omgeving. Dan neem je dus de fiets. Toch? Of is die auto de laatste tijd niet extra zuinig, sinds die beurt, zodat je meer kilometers kan rijden met iets minder schuldgevoel? Nee, zegt mijn hogere ik. Als je het op je verbruik gaat gooien rijd je vanzelf meer dan je bespaart en kost het meer omgeving en geld (zie volgende punt). De fiets is toch de beste optie om en gelukkig te zijn en het milieu minder te belasten.

Geld is nummer vier. Die grote beurt, APK, die verzekering en belasting betaal je niet voor niets. Als je weinig rijdt betaal je zelfs relatief veel per km aan vaste lasten. Tja, sterker. als je weinig rijdt kun je die auto net zo goed weg doen. Geld is een val die je raakt in je andere lasten. Het is voor mij goed om te beseffen dat ik minder met andere dingen kan doen, als ik meer auto rijdt.

Het weer is nummer vijf. Slecht weer schijnt te bestaan als je fietst. Met een velomobiel weet ik dat ik bij een windkracht van 6 of hoger niet kan fietsen. Anders wel. Maar, als je een tijd niet gefietst hebt, dan is zo’n sprintje naar de auto erg verleidelijk.

Haast is nummer zes. Het  begint vaak met de opmerking: zal ik even…. om daarna met de auto “even” iets op te halen. En op korte afstand is dat sowieso onzin en op langere afstanden soms realistisch. Bijvoorbeeld met het gezin ergens heen gaan. Maar dan was het wij geweest en het is toch echt ik, die even iets moest regelen. Dat even is bij een auto dus naar auto lopen, rijden, ergens parkeren!!!, lopen naar de bestemming, en weer zelfde verhaal terug. Een fiets maakt het even veel overzichtelijker. Je pakt de fiets, stapt uit voor de bestemming en weer terug. Haast is het schijnbaar ultieme excuus om de auto te pakken. Tss, je doet het niet voor jezelf immers, maar voor de snelheid en het gezin.

En nummer 7 is geen reden. Als je een tijdje niet fietst, zie je het niet meer staan. Je fietsverslaving, die er uit bestond om excuses te verzinnen om ene stukje te fietsen is vervlogen en vervangen door een andere bewegingsverslaving. we moeten ergens heen en ook weer terug. En je hoofd dreunt Auto!, Auto!, Auto! bij elke wissewasje, terwijl dat vroeger veel liever fietsen, fietsen, fietsen was. En let op bij het denken aan de auto denk je aan het ding. Bij het fietsen denk je aan de beweging. Ik in ieder geval wel. Daarna komt nog de keuze met welke van de 4. Tuurlijk klopt dat. Een auto beweegt. Op de fiets beweeg je zelf.

Dus eindig ik met de remedie. Ontwennen en weer oefenen. Ik ga eerst een paar zinloze ritjes maken met de Quest. Kijken of mijn benen niet exploderen. En dagelijks wat zinloze ritjes is al heel wat meer dan geen ritjes. En wie weet kom ik een keer op mijn werk. En wie weet daarna meer. En wie weet kan ik de volgende keer over een leuke tocht bloggen ipv over auto’s.

Geplaatst in Ligfiets | Tags: , , , | 13 reacties

Geen geintjes of schwalbes.

Omdat ik geen plaatje van een likend hartje kon vinden die iets met favorieten te maken had, maar een plaatje van een fietsband

Omdat ik geen plaatje van een likend hartje kon vinden die iets met favorieten te maken had, maar een plaatje van een fietsband

Sommige nutteloze dingen beginnen met een tekst op twitter. Nou ja, eigenlijk beginnen heel veel nutteloze dingen met een tekst op twitter. Dit keer begon het met een waarderende tekst over het spel verloop van de rugbyers bij het WK rugby. Een ligfietser is geen ligfietser als hij overal een onderdeel van zijn fiets ziet, dus werd daarna de volgende conversatie gevoerd op het Twittert.

Lighans: Bij het rugby valt me de rust onder de spelers en respect voor de scheidsrechter op. Geen geintjes of schwalbes.

beru: wat heb je tegen Schwalbe?

Lighans: Als een Schwalbe mij laat vallen kan ik daar moeilijk mee te Vredenstein. Of zo iets. Ik ga zo een Schwalbe omleggen…

Mais: @lighans Dierenbeul!😉 @Beru ..ik blijf in elk geval continental:-)

Beru @mais @lighans dan loopt het dunlop door je broek

Lighans @BeruRoniki @mais dan Mis je lien niet.

Beru @lighans @mais primo plan, maar maak het niet te bontrager.

Mais @BeruRoniki @lighans Sidi ligfiets! Ben je met zo’n velo mobiel?

Beru @mais @lighans euh? Heb je tegen mij? Nadca best, fuck the rest.

Lighans @BeruRoniki @mais best een challenge om een optima fiets te vinden die m5.

Sneep @lighans @beruroniki @mais Stelletje sinners.

Beru @mrtnsnp @lighans @mais gewoon greenmachine van jaloezie

Sneep @beruroniki @lighans @mais Ach straks eet ik een Mango.

Beru @mrtnsnp @lighans @mais wel een quest om er een te vinden.

Sommige namen heb ik iets aangepast om enige privacy te behouden.

Mocht je iets willen toevoegen aan deze zeer belangwekkende conversatie, dan kan dat ook in de comments, of op twitter. Ik zal proberen het er bij te voegen.

Tja, wat moet je anders bloggen als je niet fietst.

En de fysio ziek is om je rug recht te zetten waardoor je bovenbeenspierzenuwen minder in de knel zitten waardoor samen met een b12 prik de continue spierspanning een stuk vermindert wordt zodat mijn knieën niet meer pijn doen.

Veel ligfiets plezier.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , | 5 reacties

Geen LEL kijken

LELNadat ik stoer mijn plannen had uitgelegd voor een kijkdagje naar LEL op het keerpunt in Enkhuizen is een stoeipartijtje met mijn kind een spelbreker geworden. Ergens heb ik mijn onderbenen onhandig de benen van Tom vastgehouden. Daarna was er een zeurende pijn rond de aanhechtingen onder de knie. Ik denk dat het stoeipartijtje een sluimerende blessure heeft blootgelegd. Als ik dat beter uitgezocht heb, kom ik er vast nog wel op terug. Ik denk in ieder geval niet dat mijn knie weer stuk is, maar dat het iets anders is.

Gisteravond kon ik misschien al aan mijn eigen gedrag merken dat de boodschap die mijn lijf gaf nog niet helemaal naar de hersenen waren door gekomen. Terwijl ik vrij knorrend door het huis liep werd de pijn niet snel minder. Uiteindelijk maar de knoop doorgehakt. Dat kun je beter doen op ruime afstand van dat wat je gepland hebt. Na de beslissing toch maar een klusje afgemaakt die ik me voorgenomen had. Het vastmaken van klittenband aan een tasje.

Het ding was vroeger zo’n onhandig aan je autostoel hang dingetje waar je spulletjes in kwijt kon. Het is bij ons snel een bergingsattribuut geworden. Toen ik tijdens de verbouwing van de Quest wat rommelde in de berging heb ik het ding gevonden en vond het wel heel goed passen aan de zijkant van de stoel in de Quest. Niet te ver naar achteren zodat je er rijdend bij kan en de batterij(en) er in kunnen. Het klittenband maak ik vandaag nog vast met expoxy lijm aan de kuip.De lijm van de klittenband is net niet sterk genoeg om het tasje vast te houden. Vooral als ik een slot erin probeer te frutten, die net te groot is. Het klittenband op het tasje bleef ook niet zitten. Dus gisteren naald en draad gepakt. Elke keer als ik wat naai krijg ik weer respect voor de mensen die daar hun werk van hebben gemaakt. En gepaard met de sjagrijnigheid die langs mijn benen omhoog kroop heb ik de dikke naald diverse keren in het tasje en klittenband geramd alsof het een levensgevaarlijke dinosauriër was. Dit extra sterke garen zal vast wel kunnen wat lijm niet kon.

Nu past de batterij en de reserve batterij er keurig in. En is er nog ruimte zat voor brood, portemonnee en andere kleine dingen die ik anders ergens los rond laat slingeren of in mijn jaszakken prop. Misschien herzie ik mijn gereedschapstasje een keer en past dat spul er ook in. Scheelt ruimte (waarom?) en staat netjes (waarom?) en is vooral overzichtelijk.

Goed. Ik ga mijn dag maar eens nuttig besteden met nakijken. Geruststelling. Ik ben professioneel genoeg om mijn teleurstelling niet te verhalen op de cijfers van de leerlingen. Wees gerust.😉

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Omrijden

Dat doe ik dus niet. Al doe ik af en toe mijn best. Ik tracht eerder de kortste weg te vinden. Het liefst met rechte wegen en weinig bebouwing. Ook naar mijn werk is er 1 weg de beste en die rijd ik dan ook. Soms doe ik gek en rijd niet over mijn geliefde rechte lijn de Zuiderweg, maar langs de dijk en wat kronkelpaadjes. Of ik rijd spontaan de andere kant op vanaf mijn werk, om daarna een route te vinden richting huis. Ik geef toe dat het leuk is, maar rechtdoor kom ik er ook. Ik besef dan dat ik niet zo zeer rijd om sportief te doen of snel of wat dan ook, maar om op mijn werk te komen, of thuis.

Ooit kwam ik een veel fietser tegen op en M5 Carbon High racer. Buiten dat ik moeite had om hem bij te houden, vertelde hij me dat hij een oefenrondje deed. De precieze route weet ik allang niet meer, maar het was iets dat hij van Alkmaar naar Hoorn via Zaandam en Purmerend reed. Hij trainde voor een lange afstandswedstrijd. Ik begrijp dat wel (dat trainen), maar dan begrijp ik niet dat je zo om rijdt. Het zit gewoon niet in mijn systeem.

En terwijl de kilometers die ik met de Quest rijdt natuurlijk veel sneller oplopen als ik flink om zou rijden. Een half uurtje om rijden, is toch snel een kilometer of 10 á 15 erbij. Maar waarom, sluimert er dan direct door mijn hoofd. Het belangrijkste is naast de grotere afstand ook meer moe. En die energie kan ik wel ergens anders voor gebruiken.

Een vriend van me heeft een tijd een Mango gereden. Hij reed 4000 km per jaar (meer dan ik). Toen hij van baan wisselde deed hij die ook met zijn velomobiel. Echter al snel verkocht hij het ding. Hij vond de route niet handig genoeg voor zijn fiets. Ik begreep dat natuurlijk niet, maar stiekem ook weer wel. Als het ding niet meer het plezier of efficiëntie verschaft die het daarvoor wel deed, waarom dan houden? Als je met een velomobiel meer meter met minder moeite rijdt, waarom zou je dan met moeite meer meters rijden?

LEL

Mijn LEL route. Via de routeplanner van de Fietsersbond, kortste route

Nu heb ik een leuk voornemen om richting Enkhuizen te rijden aanstaande zondag om daar te genieten van het keerpunt van de LEL. Ik keek wat de afstand was. Ongeveer 50 km vanuit mijn huis. Daarna ben ik met fietsersbond routeplanner de locaties gaan invullen en gekozen voor korste route. En dat is ook degene die ik bedacht had met OSMAND (maar die irritant opslaat of ik deed iets fout). Nu moet natuurlijk achteraf blijken of ik gelijk heb, maar de route is recht toe, recht aan.  Mooi lange wegen. En een keer niet naar mijn werk maar fietsen voor mijn plezier.

Ik ben benieuwd of het me zondag gaat lukken er van te genieten. Dat rijden zonder te werken.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , | 11 reacties

Slangenklem (variant op de kleerhanger) (km-stand: 150487)

Elke fiets heeft zijn achilleshiel. En als je fiets een paar jaar oud is, dan zijn er meer zichtbaar. En waarschijnlijk zijn er nog een flink wat verborgen.

2015-09-22 16.12.43

Je kijkt dus tegen de gele polyester dwarsbuis achter de zitting aan. Je ziet nog net het schuim waar het zitje op rust aan de onderkant en rechts onder de bovenkant van de achterveerpoot.

Vorige week was het niet zo zeer een achilleshiel maar een ruggenwervel/rib die gebroken was. In de oude 20 inch Questen is het aluminium frame verbonden met de body op een paar plaatsen. Voor het achterwiel is dat met een slangenklem. En die is ergens in de afgelopen weken gebroken.

En ik heb nogal een probleem met het herkennen met mankementen aan mijn fiets. Ik denk eerst niets, dan denk ik dat het zo hoort, dan besef ik dat het misschien iets nieuws is, maar niet geheel volgens de plannen van de makers. Dan rijd ik een tijdje met het besef dat er iets niet helemaal klopt. Dan ga ik eens kijken, zie niks en rijd weer een tijdje en dan kijk ik nog een keer en zie het wel. Het varieert een beetje in tijd, maar deze keer schat ik het op 2 weken. Gelukkig rijd ik niet zo veel.

Heeft ook te maken met mijn velomobiel verleden. Als ik met Kali fietste maakte ik mij zorgen als het stil werd in de fiets. Er zou toch niet iets kwijt geraakt zijn? En er zwierf altijd wel ergens een onderdeeltje rond in de fiets.  En de dingen die daar stuk gingen waren vrij duidelijk. Een stuk frame of … de kleerhanger. En dat merk je direct.

Op mijn werk tilde ik de fiets op om te draaien en bemerkte iets te veel speling. Oorzaak was toen snel gevonden. Aangezien ik besefte dat ik heenweg al met een gemankeerde fiets gereden heb, ben ik met de slangenklem in de hand de eerste de beste bouwwinkel op mijn route ingelopen. De Praxis in Neck. Daar hadden ze tot mijn verbazing een opvallend kleine keuze in slangenklemmen. In ieder geval hebben ze niet zulke brede slangenklemmen als velomobiel.nl bedoeld heeft. Maar ja, een kniesoor die daar op let. Na wat kniesoren besloten om geen kniesoor te zijn en een mooi RVS exemplaar afgerekend.

En zo ziet het er weer geruststellend heel uit.

En zo ziet het er weer geruststellend heel uit.

En op een parkeerplaats in mijn overvolle reparatietasje op zoek naar een platte schroevendraaier. Al draaiende knijp je langzaam dat ding steeds strakker en is het opletten dat je de polyester dwarsbalk (die zeg maar de kleerhanger is van het oude model) niet stuk draait. Gé maakt zich naar aanleiding van de foto zorgen of de polyester dwarsbalk nog stevig genoeg is, gezien de scheuren die er in zitten. Ik denk van wel.

Maar ik heb al een plan om met een aluminium buis de polyester buis te verstevigen. en hopelijk doe ik dat voor dat ik besef dat het een mankement is geworden. De isolatiebuizen die zorgen dat de zitting niet te veel heen en weer beweegt zouden ook wel eens vervangen kunnen worden door iets stevigers en doelmatigs. Misschien combineren met het aluminium buis verstevigingsidee.

2015-09-25 11.49.24

Nou ja. Voor het overzicht. Die blauwe isolatiebuisjes met overschot tape zijn om te zorgen dat de zitting niet te erg zijdelings beweegt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De kosten van een verbouwing (kmstand 150320)

In de afgelopen periode heb ik veel verteld over de metamorfose van de Quest. Sommige beslissingen zijn goed geweest, andere staan open voor suggesties. Wat ik nog niet heb opgeteld zijn de totale kosten van zo’n operatie. Net zoals mijn totale overzicht van kosten, zal deze niet precies zijn, maar komt het aardig in de buurt. Ik meldt het inclusief verzendkosten.

Waarom moet dat nou zo wereldkundig. Nou ja. Het geeft een overzicht met wat handige links voor de aspirant klusser en ik kon het makkelijk opschrijven.

Verven: De verf, schuurpapier en andere spulletjes waren een cadeau van mijn vader. Ik denk dat het ongeveer 150 euro gekost heeft. Gekocht in een verfwinkel in Purmerend.

Stickers: De letters kosten 51 euro bij kramerstickers.nl. De reflecterende band kostte 15 euro bij de tapeconcurrent en zijn nu in de aanbieding… (en de oranje achterreflectie bij velomobiel.nl)

Velcro tape en PVC tape: gekocht bij velomobielonderdelen.nl voor 17 euro.

Magneten: Bij de magnetenspecialist en dat kostte 22 euro

Polyester: Het polyester was grotendeels van 2 oude potjes. Die waren min of meer afgeschreven en voor vele doeleinden al gebruikt. Kosten zijn ongeveer 10 euro, voor een extra tube harder.

Elektra: Is grotendeels bij miniinthebox gekocht. Dat was in totaal 77 euro. Maar er kwam nog invoer belasting bij (30 %) . En ik kreeg vervolgens keurig 10 euro terug omdat sommige lampjes niet werkten. Het totaal was dus: 77+23-10=90 euro
De rest (de oplader en schakelaar en knipperschakelaar voor leds en de sticker) bij velomobiel.nl: 50 euro

Aandrijving: een ketting en tandwielen besteld bij velomobiel.nl: 147,50

De totale schade voor een groot geluk: 527,50 euro

We hadden een totaal bedrag van 600 euro geschat en aandrijving toen niet ingecalculeerd. Koopie dus.

Er zijn 2 kostenposten die ik niet vermeld heb. Dat is de hulp van mijn vader en Stephan. Onbetaalbaar. (En dat heb ik al vaker gezegd, maar dat maakt me lekker niet uit).

Dit alles bij elkaar zou natuurlijk de potentiële verkoopprijs van de fiets hoger kunnen maken, maar ik denk dat niet. Ik heb het gekocht voor 2500 euro. Het reed toen redelijk goed en was oud. Nu rijdt het ding misschien wel weer als nieuw, maar is het niet. En de kleur is wel een aparte, die niet door iedereen gewaardeerd zal worden, evenals de streep. Daarbij worden veel jongere Questen aangeboden voor 3000 euro of iets meer. En je kan veel veranderen aan een oude fiets. Het blijft een oude fiets. Gelukkig wil ik het ook niet verkopen. Ik wil fietsen!

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , , | 2 reacties