banden

Ja, ja, ik weet wat ik hierover gezegd heb.

Maar het probleem is als volgt. Op dit moment reed ik met 3 verschillende banden. Achter een Shredda, linksvoor een durano en rechtsvoor een durano plus. De durano vertoont dusdanig veel scheuren dat het niet echt veilig meer is. De durano plus is een goede band, daar niet van, maar ook hard. Een kojak is ook goed, meer geeft net zoals de durano vaak scheurtje en sneetjes, waardoor de brekerlaag snel doorkomt. Al na 2000 km of minder. Vind ik snel. De F-Lites zijn heerlijke banden maar zouden voor een oude Quest toch echt smaller moeten zijn. 40 mm of iets smaller is ideaal, voor achter. Dan past het goed in de wielkast, zonder aan te lopen. Maar die bestaat niet. De shredda redt het achter net achter, maar is veel te dik voor de voorste wielkasten. Daar is een dikte van max 35 mm goed genoeg. De nieuwste Questen kunnen natuurlijk dikkere banden velen, maar mijne is niet nieuw.

En daarnaast vind ik dat het verschil in dikte tussen voor en achter niet te groot moet zijn. Met de 50 mm shredda achter en de 28 mm durano’s voor, merkte ik echt dat ik iets rechterop zit. Al is het maar weinig. Als test een kojak achter gedaan en dan lig je toch wat meer en dat voel ik vooral door de belasting van de billen en de onderrug die meer kan liggen. Het kan gevoel zijn, of misschien een homeopathisch gevoel maar toch…

Dus kijk ik naar de marathon plus. Wim Schermer heeft deze in 2012 gemeten en daar kwam het nog als middelmatig snel uit, nu is dat al verandert voor in ieder geval de 47 mm versie. Het is me niet helemaal duidelijk of de 35 mm versie ook sneller is geworden, deze is niet gemeten, waardoor het een interessante vervanging voor de kojak kan zijn. Of toch die Almotion van 40 mm op de voorbanden? Wordt een krappe draaicirkel.. (edit: ik kan geen tabel aflezen. Almotion bestaat niet in 406 maat. Die valt dus af).

Kortom ik ben lekker aan het twijfelen. Wie kan me adviseren voor een nieuwe 20 inch band, liefst rondom. Ik zoek het klassieke compromis tussen snel, comfortabel (minst belangrijk) en degelijk. Vouwband zou fijn zijn.

Update (19 2 2015) naar aanleiding van adviezen, hieronder en de mailinglijst:

Ik ben er uit hoor. Achter zet ik de Shredda er weer op. Een snelle comfortabele band, vergelijkbaar met de Marathon Greenguard. Iets dikker, dus wat meer comfort. Zeker in vergelijking met een Kojak. Voor zijn 2 Schwalbe Marathon Greenguards besteld bij de ligfietsshop. Wat dus eigenlijk gewoon Marathons zijn, met een andere antilek en compound dan vroeger. En ze zijn relatief goedkoop (22 euro). Daarin komen Schwalbe AV6 binnenbanden. Dus met autoventiel. Vind ik erg fijn. Als reserve band twijfel ik nog tussen een Shredda vouwband (weinig ruimte) en Kojak (stuur ruimte voor en ook makkelijk om te leggen). Ik neig naar de Shredda, aangezien ik er daar nog 2 van heb liggen en deze dezelfde maat binnenband kan gebruiken als de Marathon. Dus daarmee komt er ook als reserve biba een AV6. Of wat ik nog heb liggen.

De suggestie van Casper op de mailinglijst heeft me nog even doen twijfelen. Hij zegt: doe 2 Durano plus voorop. De durano plus die ik nu heb bevalt goed maar is in quest 1 best stuiterig. Maar misschien dat ik spijt krijg van 40 mm banden voorin en dan wordt dit mijn keuze, misschien wel rondom. Maar dan ook in de zomer.

De Primo Comet Kevlar zoals gesuggereerd door Piet Andringa heeft mij even laten twijfelen. Het bandje bevalt goed op de ligfiets van Olga. Zelfs op de ligtandem gaf het geen krimp en slijt niet veel. De verkrijgbaarheid is alleen wat lastiger. En is wat duurder dan de zeer goed verkrijgbare Marathon.

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , , , , , , , , , | 12 reacties

dingen te doen, als ik niets doe

Op dit moment is mijn leventje klein. Door omstandigheden werk ik even niet. Ik doe kleine dingetjes rond het huis en af en toe wat voor mijn werk, van achter de computer. En dan word ik hevig afgeleid door de dingen die nog te doen zijn voor de Quest. Het is een oud beestje. En er moet een hoop gebeuren. En soms een wens.

Wil je het lijstje weten?

  1. Verven. Die staat al op het lijstje sinds ik de fiets heb. Ik ga in gedachte nog steeds voor mat blauw met krijtbord verf oid. En de onderkant van de bodem dofzwart. En daarna eens mooi bestickeren met reflectiemateriaal.
  2. Gladmaken. dit hoort natuurlijk voor het verven. Er zitten nogal wat reparaties aan de fiets, vooral aan de punt. Die zouden nog wel wat afwerking kunnen gebruiken. De knipperlichtgaten moeten dicht gemaakt worden.
  3. En ook aan de binnenkant zijn wat stukjes polyester los gegaan, wat het geheel niet steviger maakt. Soms schijnt de zon door de body heen. Misschien beetje polyester er op smeren?
  4. Verlichting: Een andere accu? Ander achterlicht? Andere knippers? Draden eens vervangen, voor zover nodig? Iets verzinnen met goede stekkers zodat ik accu makkelijk kan verwijderen. En als ik dat goed wil doen moet ik het vooral niet zelf doen.
  5. Schuimdeksel: Die klittenbandjes. Ontzettend irritant. Hoe komt het dat daar nog steeds van wordt gebruik gemaakt bij de nieuwe velomobielen? Ik snap het niet. En daarbij wordt het schuimdeksel vies en groeit er alg op zonder dat het goed schoon te maken is. Voor het klittenband is een mooie oplossing met magneetjes. Die ga ik zeker toepassen. Voordeel is dat dit ook makkelijk is te veranderen. De rest is toch wel werk….
    Nee, ik wil geen racekap!!
  6. Iets met het lexaan vizier doen. Die klittenbandjes gaan los… Andre suggereert om dit ook met magneetjes vast te zetten. Dat lijkt me een mooie oplossing. Ik vraag me alleen af wat de magneten met het GPS signaal van mijn mobiel doen. En wat het met de mobiel zelf doet (dat laatste niet veel denk ik). (update: volgens anderen ook niet. Mooi)
  7. Geleidewieltje en broekbescherming. Ik heb bij het aanpassen van mijn ketting meteen de bovenste plastic bescherm buis weg gehaald. Dat scheelt behoorlijk in geluid. Zo erg dat ik nu het geleidewieltje hoor. Deze is flink ingesleten, wat een ratelend geluid geeft. Voor het mooie wil ik die vervangen. Maar het liefst voor een exemplaar met een grotere diameter. Die heb ik liggen en die passen natuurlijk niet. Dus… Ook best wel werk en het rijdt nog.
  8. En een klein nadeel is zonder buis je broek vies wordt. Ik heb een plaat lexaan liggen en een plaat wit coroplast. Met een van dit twee moet vast iets te maken zijn. Het lijkt me ook wel gaaf om met lexaan en een warme bron een wieldeksel te maken. Met gaten er in voor het ventiel en het slot. Kunnen die stomme wieldoekjes ook eens weg.Bach Autoventiel Verlenger Haaks 90 Graden Trouwens het zou fijn zijn als ik een manier kon vinden om de banden te kunnen op pompen zonder de doekjes te verwijderen en zonder de fiets op zijn kant te hoeven zetten. Misschien een haakse ventiel verlenger op elke binnenband met een gaatje in de doekjes?

Maar het belangrijkste wat ik kan doen en wat me geen tijd kost en vooral veel plezier geef is stukjes rijden. Af en toe naar het werk, rondjes om het huis, naar de huisarts voor B12 injecties. Kinderen ophalen. Dat soort dingen. Ik sprokkel heel langzaam meters bij elkaar. Wie weet kom ik nog eens echt bij de 150 Mm.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , | 2 reacties

150000 km, oh nee 149049 km (11999 km door mij gereden)

Het is geen unicum meer in velomobiel.nl land, maar Quest 1 heeft 150.000 km gereden. Dacht ik in mijn enthousiasme. Helaas zat ik er 1000 km naast. Ik mocht daarvan 11999 km rijden. En aangezien ik ziek thuis ben, duurt het nog even voordat het echt 150 Mm is.

En er moet nog wat aan gedaan worden. De knipperlichten zijn niet werkend en de toeter heeft kuren. Ik beloof mezelf al een tijdje om er iets mee te doen, maar stel het uit. En besloten om het verhuren echt te gaan doen. Ik ben voorzichtig aan het onderhandelen. We komen er wel uit denk ik.

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , | Een reactie plaatsen

>11000 km gereden

In november heb ik mijn Quest 5 jaar en er is door mij nu meer dan 11000 km mee gereden. Dat is gemiddeld ongeveer 2400 km per jaar.

Niet schokkend veel. De pauzes dat er niet gefietst is, waren ook veel aanwezig. Maar we doen met wat we doen. Op naar de volgende mijlpaal.

Overigens zijn er een hoop oudjes die nog een stuk meer rijden dan Quest 1. Kijk maar op de rijderslijst, dan zie je dat er nu 12 velomobielen de 100.000 km zijn gepasseerd en “blacky” is met zijn fiets zelfs al de 250.000 aan het naderen.

Geplaatst in Quest 1 | Tags: , | Een reactie plaatsen

Stukkie fietsen naar Hypolytushoeverweg

Alles is relatief. Wat voor mij een bevestiging is dat mijn knieen op de goede weg zijn om zorgeloos te kunnen fietsen, is voor een ander een dagelijks of wekelijks trainingsrondje. Gelukkig ben ik zonder deze gedachte woensdag op stap gegaan. Van te voren met OSMAND en Geocaching.com een route naar de natuurkampeerplaats in Slootdorp gemaakt. De route liep dus ongeveer over Alkmaar en 3 geocaches die onderweg opgepikt werden. Het voordeel van de geocaches was voor mij dat ik niet als een blind paard in een zo snel mogelijke tijd naar mijn bestemming scheurde. Nu werd ik gedwongen om af en toe te stoppen en mijn lijf even te checken op pijntjes.

IMG-20140806-WA0000

Slechte reparatie en vervelende stekelpolyester

En om 11 uur ging ik. Het eerste stuk was mij natuurlijk bekend. Echter op de dijk naar de Woude had ik een lekke band. Een piepklein gaatje. Nu had ik snel mijn reserve band kunnen omleggen. Maar aangezien onthaasten een doel van de dag was, ben ik op mijn dooie akkertje het gaatje gaan plakken en de nieuwe band er om gaan leggen. Sowieso een ontspannen gedachte, want dinsdag had ik ook al zo’n mysterieuze lekke band aan de binnenkant van de band. Ik vermoed dat het polyester plaatje wat er door velomobiel.nl als reparatie aan de binnenkant van de wielkast is opgelegd de reden is. Deze laat namelijk los en is niet mooi afgeschuurd. Wat vervelende prikjes in de band zou kunnen geven. In ieder geval met ducttape enigszins glad gemaakt en hup weer verder. Zodoende doe ik over de eerste 10 kilometer een uur en een kwartier. De 30 kilometer daarna gaat in dezelfde tijd inclusief een geocache, op een plek waar ik natuurlijk net niet goed voor stond. Je kent het wel. Op nog geen 5 meter en het besef dat je aan de andere kant van de sloot moet zijn… Maar gevonden.

Huijgen voor Huijgen gemaal of Huijgendijk

Huijgen voor Huijgen gemaal of Huijgendijk

En zo kon Huijgen een plaatje maken van zichzelf op de Huijgendijk voor het Huijgengemaal. Dat jullie het weten.

IMG-20140806-WA0006Volgende cache was een kilometertje of 17 verder bij een paar mooie stoomwielen. Even eten en weer verder naar de volgende cache. En dan ben ik er al bijna. Om half 4 rijd ik de camping op en registreer mijn aanwezigheid. En met zo’n 1 nachts vakantie heb je gestoord weinig mee en is de tent maatje grafkist, dus staat in een zucht op. Dat is wat anders dan een De Waard.

Het past allemaal maar net op deze campingplaatsten. ;)

Het past allemaal maar net op deze campingplaatsten. ;)

Een half uurtje later zit ik op mijn zitkussentje tegen de Quest aan te bedenken wat ik moet doen. Tjee, verveling! Yes ik kan het. Met deze constatering mijn elektronische vriend in de hand genomen voor Whatsapp en spelletjes.

Ik had precies 70 km afgelegd. Route beweert 66 km, maar die rijdt niet verkeerd en ik wel. Dat kan ik. Ik praat wat met de buren die net aan komen fietsen. Een vader en moeder en een meisje van ongeveer 10 jaar. Ze blijken al 5 dagen ongeveer 70 km per dag te rijden. Het meisje op een kinderfiets zonder versnellingen. Ik vind het knap van haar. En natuurlijk is het eerste wat ze doet vrolijk zingend naar de speeltuin. Vriendjes maken voor een avond.

Nu komt de lastige vraag waar ik ga eten. Google geeft geen uitkomst en maakt mijn keuze alleen maar ingewikkeld. Dus maak ik het leven simpel. Om een uurtje of half zes rijd ik naar Den Oever. En laat mij verassen. En dan is de oplossing simpel. Want wat eet je bij een vissersdorp als Den Oever? Juist. Portie Lekkerbek met Patat en een obligaat bakkie sla. Precies het type menu wat bij deze vakantie en het dorp past. Simpel, voedzaam en vettig.

Tijdritwielrenners kijken op de Afsluitdijk

Tijdritwielrenners kijken op de Afsluitdijk

Tijdens het zoeken naar een eettent, kwam ik op een parkeerplaats een paar tijdwielrenners tegen, die zich uitgebreid voorbereiden. He, die is ook mooi zijn een van hun enthousiast. Doe je ook mee, we gaan naar Breezanddijk en terug. Starten elke minuut. Jij bent weer eens wat anders. Bellen gingen rinkelen in mijn hoofd. Mijn oude “kom maar op” streed om de nuchtere “mooi niet” gedachte. Gelukkig won de laatste en reed ik weg. Maar een gratis wedstrijd zien met veel zijwind op de dijk liet ik mij niet ontnemen, dus reed ik na het eten naar het beeld van Cornelis Lely en wachtte samen met een verkeersregelaar voor de tijdrit, rustig af.

En die tijdrijders weten zich te soigneren hoor. Dure fietsen, snelle helmen, dichte wielen, carbon spaken. Het reed allemaal voorbij. Maar ook nuchterheid en broederlijk meedoen en aanmoedigen. En dat elke maand met zo’n 30 mensen. Daar kunnen wij ligfietsers nog wat van leren. We zouden kunnen beginnen door mee te doen. We zijn van harte welkom, dat is wel duidelijk!

Het weer betrok en mensen zien zweten en steunen is leuk, maar regen is alleen leuk in de fiets. Dus maar weer terug. Maar nu had ik “toevallig” nog een Geocache bij een mooie rode oude vuurtoren gezien aan het begin van de dijk. En ach, je staat daar toch droog.

Onderwijl kwamen de tijdrijders die klaar waren met hun 30 km tijdrit terug en morrend reden ze in de regen naar de parkeerplaats. Ik voelde me een labrador die zich verwonderd afvraagt waar ze zo moeilijk over doen. In een velomobiel met kapje en een goed sluitende pet (gekocht bij Scapino voor 5 euro) heb je bijna geen last van de regen.

Terug op de kampeerplaats blijk ik die dag 95 kilometer gereden te hebben. Wow! De wow is niet zozeer voor de afstand. Maar zonder noemenswaardige pijn, zonder kwaaltjes die me dwingen om te stoppen is dat een onwijs fijn gevoel. Een overwinninkje op jarenlang knieleed.

De twitteraars helpen mij de dag door en George maakt zich zorgen. Hij heeft hetzelfde Aldi tentje als ik en weet hoe goed het tegen regen kan. Ik mag nog net blijven. Ik vraag of hij in de buurt woont. Dat blijkt nog geen 5 km van de kampeerplaats te zijn. En we maken een afspraak voor de volgende dag.

Slapen gaat goed na gedane arbeid, alleen is het jammer dat het oude opblaasmatje geen ruwe onderkant heeft. Dus schuif ik de hele tent door en word af en toe wakker omdat ik half op tentbodem lig. Om 7 uur ‘s ochtends ben ik er klaar mee en stap uit mijn tent. Nou ja, ik schuif mij er creatief uit. Ik geniet van de rust. Met veel getreuzel en zinloos geloop ben ik toch echt om 9 uur klaar. Rondje camping doen dan maar. Even een mooie buizerd dichtbij gespot en dan toch maar aan George gevraagd of ik iets eerder bij hem mag komen.

George en zijn hok vol verrassingen.

George en zijn hok vol verrassingen.

George heeft een mooi huisje met een grote schuur. In die schuur is 1 helft om te knutselen en de andere helft voor zijn Quest. Die staat daar dan ook op een in hoogte verstelbare werkbank te glimmen en te pronken. En daarnaast een hoeveelheid spulletjes om zijn Quest nog aangenamer en handiger te maken. Quest 1 is duidelijk de oude oma zonder geld voor cosmetisch chirurgie. Het eventjes langskomen duurt natuurlijk veel langer dan in gedachte gepland. En we hadden wel de hele dag kunnen praten, overleggen en praten over ligfietsen en het leven. Maar er moet nog gefietst worden vandaag. Maar ook dan duurt het nog even. Ik zet met zijn gereedschap mijn veerpoot iets strakker en George knutselt in 5 minuten een heel mooi viziertje voor mijn fiets. Hij propt bovendien een vierkante meter lexaan in mijn fiets. En daar is toch enige bewondering voor de bagageruimte van de oude 20 inch Quest. Dat is met dat grote achterwiel minder geworden. En ik heb het nou net niet nodig…

George zucht en kijkt nog eens naar mijn fiets. “Mijn vingers jeuken als ik die fiets zie”. Hij wrijft over de neus van de Quest en kijkt erin. Ik maak dat ik weg kom. ;) Ik word vrolijk uitgezwaaid en de goede weg gewezen.

Tuut tuut, Medemblik

Tuut tuut, Medemblik

Mijn plan is om langs de dijk richting Medemblik te rijden en daar te besluiten of ik naar Hoorn of de dijk nog even volg richting Enkhuizen. In Medemblik is het een drukte van belang met toeristen en ik bekijk de stoomtrein. Daarna rijd ik verder. Het wordt warm en ik zoek een geocache bij het Stoommuseum. Maar helaas laat mijn GPS van mijn mobiel me in de steek als ik nauwkeurig probeer te kijken. Ik besluit verstandig te doen en naar Hoorn te rijden. Mooie rechte wegen hebben ze in Noord Holland. Enige vervelende zijn de heggetjes tussen fietspad en de weg. Flink oppassen geblazen. De auto’s zien je niet. Fietsers horen je trouwens niet aankomen. Ook al toeter en roep je. Ach, geduld. We waren toch aan het onthaasten?

Even rusten bij een monument op de dijk bij Hoorn.

Even rusten bij een monument op de dijk bij Hoorn.

Door Hoorn (qua fietsen het Lelystad van Noord Holland, wat een doolhof), bij een tweede geocache poging van de dag. Wederom weigert mijn gps exact te worden. Routeren met OSMAND gaat goet, maar zodra je stil staat of te traag, raakt het de weg kwijt. Gisteren geen last van gehad en ik heb geen zin om dit op te lossen. Een reboot was waarschijnlijk voldoende. Maar ja… Nummer 3 laat ik dan ook voor wat het is.

Egelskop. Als ik de geocache niet kan vinden, dan in ieder geval een mooi plantje.

Egelskop. Als ik de geocache niet kan vinden, dan in ieder geval een mooi plantje.

Edam lonkt. Zal ik dat nog doen? Nee, ik ben een wijs man. Ik volg de borden Purmerend. Langs Beets en Zwaag over de dijk rijd ik rustig met mijn standaard gangetje van 30,31 km/h naar huis. Het idee dat ik een wielrenner nog kan inhalen met 34 op de Zuiderweg, doet me goed.

Thuis aangekomen klim ik tevreden uit mijn fiets. Ik voel mijn bilspieren. Die spieren hebben hun corrigerende werk redelijk goed gedaan. Ik voel mijn pezen aan de binnenkant van mijn knie. Die hebben het gehouden. Ik voel mijn knieën absoluut niet. En dat is bizar fijn om niet te voelen.

De ODO van mijn teller staat op 158 km en nog wat. Waarschijnlijk is dit een paar kilometer meer, want ik tikte een paar keer tegen de start stop knop. Ik ruim het spul op. Hang de van condens vochtige tent op en ga douchen. Het was mooi. Waar zal ik de volgende keer naar toe gaan?

Dit nam ik mee terug...

Dit nam ik mee terug…

---

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Cyclevision 2014

Hier volgen de foto’s van een geweldig leuk weekendje Cyclevision.

Een mooi circuit, zelfs veilig voor kinderen en overmoedige fotograven. Mooi parcours met ruw asfalt voor de racers en veel ruimte voor de stands en het proefrijden van ligfietsen.

De Strada DF en de Velotilt waren de verassingen van deze CV. De afwezigheid van de Velox 4 de domper. De regen negeerde de baan zo goed mogelijk en alleen ‘s nachts en op zondag na 17:00 uur kwam het storend langs.

Top.

http://youtu.be/KWa9xQaRT8E Start 1 uurs race velomobielen.

http://www.youtube.com/watch?v=NMJX8roXG6U Cygnus draait door de bochten.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 5 reacties

plakken en zitten bij velomobiel.nl

Het past.

Het past.

Afgelopen dinsdag gingen we met de fiets op het dak van ons Polootje naar het mekka voor ligfietsend Nederland, Dronten. Nu denken de heren daar er gewoon over als een soort van dagelijks werk. Maar de meeste velomobiel bezitters worden wel degelijk warm als de snoepwinkel genaderd wordt. En voor mij is dat niet anders.

Er stonden 2 zaken op het wensenlijstje. De bult aan de onderkant moest weer heel gemaakt worden. Hier zat een gat van 5 bij 20 cm in, die nodig dicht gemaakt moest worden. Met daarbij nog wat scheuren bij de wielkasten en gaatjes in de bodem. De andere wens is een andere stoel. De orginele stoel was ooit vervangen door een zephyr. Maar ik raak steeds meer overtuigt dat hier wat beperkingen in zitten. De velomobiel zitting nieuwe stijl geeft steun op de plekken die ik wil. Eigenlijk stom dat ik toen wat goedkoopjes voor een andere zitting gekozen heb. Ik wist namelijk al van mijn Kali tijd dat dit een goede zitting is.

Na wat gekletst en instructies ging ik met mijn lief Dronten en omgeving verkennen, onze bed en breakfast bezoeken en zo meer. De volgende dag mocht ik pas weer verschijnen.

Is smal, lijkt snel, agressief voorkantje, klein instapgat. De strada DF

Is smal, lijkt snel, agressief voorkantje, klein instapgat. De strada DF

En die dag bracht mij een paar uur bij de mannen. Olga was heerlijk op zoek naar koffie (en andere winkels). Ik verlustigde mij aan de nieuwe zitting, de Strada DF, en geleuter bij de eettafel over … fietsen. Die Strada DF is me er eentje hoor. Laag, agressief en smal moet een snel fietsje opleveren. En de prijs van 8200 euro is in vergelijking met het orgineel uit Duitsland een koopje. Het gewicht van 25 kg is laag. Erg laag. Vooral als je bedenkt dat deze fiets voor alledag is bedoelt. Met alle toeters en bellen, verlichting en dekje en noem maar op. Ik ben er niet in gaan zitten. Dat is heel verstandig.

Later zag ik de blogpost van Wim Schermer en de voortgang van de wonderschone Velotilt. De DF en de Velotilt hebben ongeveer dezelfde doelgroep. Snel en compomisloos velomobielen. En beiden trachten dat te bereiken door een klein frontaal oppervlak. Ik ben benieuwd welke er in een wedstrijd de snelste blijkt te zijn. Voorlopig wint de DF op alle vlakken. Het ding rijdt niet alleen al, het wordt ook al gekocht. De Velotilt is hoger en breder dan ik verwacht. En dan komen er ook nog wielen achter. Als dat aerodynamisch maar goed gaat… Ik ben net zo benieuwd als de bouwers.

Quesjer 212. Het kunstwerk met de Escher tekening.

Quesjer 212. Het kunstwerk met de Escher tekening.

Ook stond er de Quesjes 212 in de hal. Ik had hem de dag ervoor al gezien en blijkbaar had iemand interesse gehad. Het mooie apparaat stond te pronken in de werkplaats. Even in gekeken en voorzichtig gevraagd naar de prijs. Zo verleidelijk om een wissel te doen van fietsen. Uiteindelijk wint de ratio het van de emotie. Ik wens iemand er vele kilometers plezier mee. Bij die ratio kun je trouwens vraagtekens zetten. Quest 1 is oud en behoorlijk versleten. Eens zal er een vervanging moeten komen. Maar ach, afstand doen van dit monster? Nog maar even wachten. Ik heb immers een nieuw zadel en onderkantje en plannen om te schilderen en de verlichting aan te passen.

Terugweg rukte de zijwind flink tegen de fiets. Maar stabiel vastgesjort maakte het weinig indruk. Ik heb nu al zin in mijn woon-werk ritje van volgende week. Volgende keer wat foto’s van de veranderingen. Je kan niet alles tegelijk willen.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , , , | 7 reacties