Nieuwe oude ketting bescherming

Met een fiets van 16 jaar oud is een onderdeel vernieuwen ook soms een kwestie van oude spullen verzamelen. Zo stond er heel kort een advertentie op ligfiets.net van een paar 20 inch Quest ketting bescherm kappen. En ze waren gratis (excl verzendkosten), dus dan koop ik ze wel. Maar vooral omdat de oude behoorlijk gescheurd, gebutst, gerepareerd en nog steeds stukkig zijn.

Toen de grote doos aankwam, bleek velomobiel.nl in al die jaren een keuze gemaakt te hebben om de haakjes niet meer op de bodem van de fiets te plaatsen, maar op de kappen. Dat moest aangepast. Met HEMA klittenband vastgezet en die trek je er even snel af, bij de eerste keer plaatsen. Diep gezucht en op zoek gegaan naar goede stevige klittenband. De korte route was natuurlijk velombiel.nl of velomobielonderdelen.nl. Maar ik beland bij klittenbandwinkel.nl. En wel 5 meter haakjes, acryl klittenband voor 7 euro (excl. verzendkosten ad 3,50). Koopie! En let op, dit is een speciale versie voor buiten. Na het schoonmaken met spiritus en afmeten van het klittenband, klittenband iets verwarmd en er op geplakt. Je merkt duidelijk een verschil in plakkracht. Ze adviseren om het voor het belasten 72 uur te laten drogen. En aangezien zo’n kap amper het klittenband belast, zal het wel goed komen.

Ook grappig is dat in die ongeveer 60 questen ontwikkeling ook de kappen iets gewijzigd zijn. Ik weet niet of de mal iets anders is, maar in ieder geval is de buitenkant anders gevormd of afgeknipt. Maar bij velomobiel.nl gaat de ontwikkeling bij elke fiets verder. Ik denk dat geen 10 Questen hetzelfde zijn qua onderdelen. Aan elk detail wordt geschaafd en minutieuze afwegingen gemaakt. Dan toch gek dat bijvoorbeeld de schuimkap nog steeds met klittenband vast zit en er geen optie is om dat met magneetjes te doen. Een aanrader en had ik veel eerder moeten doen.

En natuurlijk wat heel “belangrijk” is. De nieuwe kappen zijn bij elkaar 280 gram en de oude waren 305 gram. Dus zo maar even 25 gram gewicht bespaard!

Op naar het volgende project (naast het gelukzalige fietsen): Een vizier maken die voor de spiegels zit en niet er achter.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , | 4 reacties

Wiebelzitting niet meer.

Hoe erg klinkt een letterlijk vertaalde Engelse zin. Maar met een beetje investering heb ik het wiebelen van mijn zitting flink weten te verminderen.

In Quest 1 zat heel vroeger een ouderwetse zitting die zeer geprononceerd was en met zo’n smalle bovenkant en 2 van die niersteunen, die als vleugeltjes aan de zijkant zitten. Die heb laten vervangen door een velomobiel.nl nieuwe stijl zitting. Nou ja, dat heeft Theo gedaan bij velomobiel.nl. Het was een zitting die qua zitvlak nog voor de tijd dat de zittingen aan de wielkasten bevestigd werden. Bij deze is het zitvlak smaller. Dus is de oude bevestiging in eerste instantie gebruikt. Die was echter iets te hoog, dus na een duik in het ijzeren archief kwam Theo met een iets lagere versie. Met wat bijvullen van stukjes hardschuim werd voorkomen dat de zitting niet te erg doorzakte.

Er zaten 2 nadelen aan de hele constructie. Doordat het steuntje aan de onderkant met de bevestiging behoorlijk in de buurt van de middellijn van de zitting, had de zitting neiging om over zijn as te bewegen bij het fietsen. Dat is nog niet zo erg maar tweede nadeel is dat de zitting aan de bovenkant ook behoorlijk heen en weer gaat. Bij het fietsen schat ik zo’n 2 cm uit de middellijn (4 cm heen en weer). Je kan dat ook zien aan de plek waar de zitting aan de bovenkant rust op de polyester steun (wat tegenwoordig de aluminium kapstok is).

Nu heb ik mezelf vaak afgevraagd of dit wel een nadeel voor de benen is, het geeft ook wat vrijheid in de heupen immers, iets wat Rembrand Bakker vaak over heeft geschreven in ligfiets&. Maar het bewegen van hoofd en rug lijkt me niet wenselijk. Dus had ik al tijden me afgevraagd hoe dat op te lossen. Totdat ik een keer een Mango bekeek van binnen en daar een oplossing zag voor de onderkant. Een Mango heeft bijna dezelfde zitting als ik heb, qua breedte aan het zitvlak.

Dus toen ik Sinner aan de lijn had om informatie over een Sunstart motor (wat ik iedereen aanraadt als je iets meer geld te besteden hebt. Mijn goedkope Bafang is zeker geen slechte koop maar Sunstar is waarschijnlijk een betere koop), heb ik in een moment van bravoure de zitting steun met klem gekocht.

Toch blijkt de zitting die ik heb iets smaller bildeel te hebben dan die van Sinner. De steun moet ingekort worden. Nadeel is dat Sinner de plastic schroefproppen er al in getikt heeft. Met veel moeite heb ik er 1 uit gekregen. De andere zat te vast om zonder schade er uit te krijgen. Voorzichtig korter gezaagd tot het past.

Tip voor volgers van dit idee. Vraag aan Sinner om de proppen nog niet er in te slaan. En meet de breedte van je zitting op en geef dat door bij je bestelling.

Het volgende probleem dient zich ook aan. De bevestiging van de oude stoelsteun zit in de weg. Met mijn zoon heb ik de lassen in het frame zo veel mogelijk weg gevijld. Maar aangezien dat niet volledig lukt, ook een stuk van het steuntje van de nieuwe steun af gevijld. Na veel passen en meten past het perfect.

Het volgende probleem is dat de stoel nu een centimeter verder naar voren zit dan in de vorige situatie. En doordat mijn fiets niet zo’n mooi steuntje aan de bovenkant heeft, moet er toch weer gevuld worden met hardschuim materiaal. En de crank iets naar voren geplaatst.

Gelukkig is het resultaat goed. De zitting wiebelt bijna niet meer. Ook aan de bovenkant is het veel stabieler. En ik heb het volstrekt subjectieve gevoel dat kracht zetten iets efficiënter is.

Geplaatst in Quest 1, Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

En we fietsen…. (km-stand: 152374 km)

img_20161013_101519.jpg

Er staat dus 1474 km op. Daarvan is 1364 km gereden met de motor en de totale afstand is 151285-275+1364= 152374 km. Logisch toch?

Tja, dan heb je met 1000 km ebike het voornemen om een terugblik te doen en ben je zo 1300 1400 km verder. Dat tellen van je afstand is trouwens wel een dingetje. Met een km-teller die niet in staat is om een afstand in te stellen ben je steeds bezig om de laatste afstand ergens op te schrijven. Ik heb het idee dat er een behoorlijke marge is. Daarnaast lijkt het er op dat mijn huidige diameter iets te voorzichtig is geweest. Dus heb ik waarschijnlijk meer gereden dan ik meet. Hoe belangrijk is dat? Nou niks, want afstand zegt niets over vreugde. Best wat, omdat ik nou eenmaal aan het opscheppen ben over de afstand die Quest 1 gereden heeft op dit blog.

Dus terug naar het begin.

Na 1000 km rijden met de motor…

Stopte de motor er mee. Nee, niet juist. De motor deed het heel goed, maar de vrijloop van motor naar trapper deed het beter, wat niet werkte was de koppeling tussen motor en trappers. Dus ik stond op mijn werk met een fiets die niet vooruit wilde, want ik trapte in het luchtledige. gelukkig heb ik de illegale throttle niet van mijn fiets gehaald. Die is niet afhankelijk van een trapsensor, dus geeft altijd gas. Met mijn benen stil en me ongelofelijk vervelend ben ik naar huis gereden. Want dat is bar saai, rijden zonder trappen.

Thuis gekomen ligfietsshop gebeld, die toch wel even stil was. Stuur maar op! Na een week kreeg ik het ding weer terug. Een radarwerkje tussen motor en trappers was kapot gegaan. De tanden van een van de tandwieltjes afgebroken. Voorlopig gaan Ligfietsshop, Bafang/Accurad en ik uit van een uitzonderlijk pechgevalletje.

Bij het installeren heb ik het 50t tandwiel aan de binnenkant van de crank gezet (en uit luiheid het 40t aan de buitenkant). Dit heeft als voordeel dat de ketting nu iets rechter naar het span-rol-ding gaat. En op het vlakke traject dat ik rijd, is de 40t icm motor toch niet in gebruik. Ook de voorderailleur heb ik niet geplaatst. De bedrading heb ik iets anders langs het frame geleid, waardoor er misschien iets minder spanning op staat. Nadeel is dat het in het zicht is. En ik heb braaf de snelheidsmeterkabel die in de rechterwielkast verdwijnt met zwarte tape afgedekt. Ziet er wat netter uit.

 

Andere dingetjes?

Jazeker. Ik begin te leren om regelmatig de accu op te laden. Aangezien ik in de jaren die de accu rest nooit de 1000 keer laden ga halen, laad ik 2 keer in de week. (uitleg: een nimh accu geven ze ongeveer 3 jaar of 1000 keer herladen). Aangezien de eerste Amperes die door je motor gaan op een of andere manier ook de meeste vermogen hebben, is dat ook wel lekker.

Ander ding is het min of meer grappige gegeven dat een bijna lege accu ook een andere cadans noodzaakt. Hoe minder prik er in zit (Amperage?), hoe minder vermogen, hoe langzamer je moet trappen, om de motor te laten aanslaan. De moeizame snelheid van de trappers is evenredig met de moeizaamheid van de accu. Dat wist ik al, maar nu herken ik het ook en laad mijn accu op. Ik laad de accu ook wel eens op mijn werk op. Daarmee kan je handiger mikken met het leegmaken en de afstand. Niet vaak trouwens, want ik vergeet de lader de helft van de tijd.

Het rijden zonder de motor vind ik wel iets minder prettig gaan. Blijkbaar is de weerstand van de motor aanwezig genoeg om te merken. Of moet ik mijn ketting smeren?

Ik zou wel eens 36V naar 12V omvormer willen hebben waarmee ik mijn verlichting ook op de motor accu kan aansluiten en de losse accu niet nodig is, of alleen mee voor nood. De meeste omvormers voor fietsen zijn voor 36V naar 6V. Op een Amerikaanse site wel iets gevonden, maar of ik dat nou wil doen. Geen idee ook, hoe aan te sluiten. Een standaard oplossing zou handiger zijn.

Nog een mooi effect. Na een bepaalde tijd, waar bij ik geen idee heb hoeveel dagen dat is, heb ik een omslag bereikt waarbij de autoval minder of niet voorkomt. De beweging naar de fiets is zo vanzelfsprekend geworden dat de auto veel minder als logisch alternatief wordt gezien voor mij. En ook grappig. Het meer fietsen door de “man in huis”, zorgt dat het ook logischer is voor de kids om weer meer te fietsen. Ook bij hen zie je dat als de ouders de auto laten staan, het voor hen ook minder vanzelfsprekend is naar dat ding te vragen. Overigens rijdt de “vrouw in huis” al jaren zo veel als ik nu doe, al is dat sinds de kids ouder worden en zelfstandiger de 6 km naar school kunnen fietsen wel minder geworden.

Continuïteit is ook een dingetje. Met de motor weet ik dat ik na 27 tot 28 minuten op mijn werk ben. Zonder motor is dat met een stroomlijn ook aardig in te schatten, maar heb je een grotere variatie. Ik merk dat ik nu minder tijd plan om naar mijn werk te fietsen.

Nog een voordeel wat tegelijkertijd ook het nadeel laat zien is de minder bezwete lijf als ik op mijn werk aan kom. Ik wissel weliswaar braaf van shirt, maar een fietsbroek is niet nodig. Ik rijd met spijkerbroek naar mijn werk. Langere tochten doe ik wel met een hardloopbroek. Een gemak, want daardoor is reistijd nog iets korter, maar ook jammer want de inspanning is duidelijk lager, wat niet goed is voor mijn vetafbraak. Ik schat dat ik met motor minder dan de helft van mijn vermogen trap, die ik anders bij 30 km/u trap. Dat is een aanzienlijk verschil.

img_20161006_152443.jpg

En Tom wil graag dat ik hem ophaal. Tuurlijk joh.

Maar het meest bijzondere is de hoeveelheid die ik fiets. In 9 maanden voor de motor kon ik 500 km fietsen. Na vijf maanden e-rijden heb ik ongeveer 1400 km gereden, waarbij er nog een schoolvakantie van 6 weken tussen zat en ik vooral geroetst heb. En dat verschil is toch wel een dingetje. Waar mijn lijf daarvoor de beperkende factor was, is dat nu tijd en accuduur. En als ik dan naar lichamelijk energie verbruik kijk, denk ik dat ik meer vet verbrand heb in de periode met motor, dan (?) in de periode daarvoor.

Geplaatst in e-quest, Quest 1 | Tags: , , | 6 reacties

Cyclevision 2016

Kort gezegd. Ik heb geweldig genoten. Hieronder mijn foto’s.

Heen en weer gereden met de Quest en zelfs een beetje om gereden om de drukte van Amsterdam te ontwijken. Via een mooie route via Nauerna, Halfweg eigenlijk opeens bij Slotervaart aangekomen.

Aangekomen dacht ik eerst het tentje op te zetten, maar de start/finish toren lonkte zo hard dat ik er geen weerstand aan kon bieden en ben naar Gerard in zijn domein gelopen. Een van de redenen tot de haast was de socialmedia meet and greet die ik wilde laten plaats vinden in het Olympia café. En een paar mensen heb ik nu dan ook van gezicht gezien.

Bij een trotse demo van mijn lamp bleek het niet te werken. Later bleek dat de accu helemaal leeg was. Vreemd, ik had hem toch echt opgeladen. Misschien had de lamp aan gestaan?

’s Middags had ik mezelf uitgeleefd in het Velodrome. Het geluid klonk daar met een gigantische galm, maar ik was lekker bezig en viel niemand lastig. En ik stond bij de start en kon elke fiets bewonderen. Wel vervelend dat ik niet alleen moest kletsen maar ook moest organiseren. Wat betekende dat uiteindelijk alles door elkaar aan de start verscheen. En geen enkele wedstrijdrijder die klaagde. Als volleerde vakantiegangers stonden ze op hun beurt te wachten om daarna als een dolle stier een snelste ronde eruit te persen op de doodenge baan die Velodrome heet. Als je een achtbaan niet eng vindt, moet je zo’n velodrome eens proberen. Met bochten waar de baan ver over de 45 graden schuin is, moet je een doodsverachting hebben om daar met 60 of hoger overheen te razen. Een paar keer ging het fout, maar gelukkig geen verwondingen.

Moeiteloos ging dat over in de rest van de dag en voor het avondeten heb ik de tent opgezet. Vrij toevallig via een gesprek met BasBoer2 kwam ik een mooi droog plekje tegen op een klein verhoginkje. Gevolg was wel dat mijn oude Quest naast de splinternieuwe Quatrovelo stond. Saillant detail dat de Quatrovelo nu lichtblauw is, wat dezelfde kleur is wat Quest 1 ook 15 jaar geleden was. En het avondeten was top! Misschien wat weinig voor de hongerige racers, maar voor overgewichtige mensen als wij ruim voldoende. En dan het toetje nog.

De avond besteedt aan een overmaat aan ouwehoeren, tot mijn cvs zei dat het wel tijd was om te gaan slapen. De rest ging nog lang door. In mijn tent kwam ik er achter wat het begrip verhoginkje ook voor nadelen heeft. Mijn hoofd lag lager dan mijn benen. Met een geïmproviseerde kussen lukte het aardig om een en ander te overbruggen, maar comfortabel is toch anders. De volgende dag bleek mijn Aldi tentje (gekregen van mijn vrouw dus altijd goed), het hoosweer goed overleefd te hebben. Ik snap daar niets van, maar vindt het niet erg. Het onweer maakte me nou niet bepaald uitgeslapen.

Om 8 uur na een heerlijk ontbijt, stond ik met Gerard en Theo weer aan de baan voor het criterium. Maarten kwam na zijn race gezellig helpen en ook Marten was van de partij. Bas maakte foto’s, de ligfietsspecialisten showen bij de start/finish hun spulletjes en de Quatrovelo rijdt menig rondje op het terrein. Ik grap dat deze fiets niet meer schoon te krijgen is van het kwijl dat er op zit vastgekoekt.

Om 12 uur was er een drukke socialmedia tweetup en ondertussen reden de racers hun rondjes voor de 3- en 6- uurs race. Het bleef gezellig druk aan de baan en binnen waren er lezingen, waar ik niets van zag.

En dan blijkt mijn tijd op te zijn. Ik moest opruimen en naar huis. Daar schijn ik een gezin te hebben die ook vandaag nog mijn aandacht eist. En een deel van de lol is natuurlijk de foto’s aan de jongens te laten zien. Zeer geïnteresseerd zijn ze in de fietsen van de kinderen van Bentlage en Sybrandij. Het opruimen gaat goed en na wat afscheid nemen, rijd ik naar huis. Onderweg haal ik de Quetzal van een echtpaar uit IJmuiden in. Die gelukzalige gezichten zijn wel heel erg beeldend voor het heerlijke weekend. En dat ze op een kort stukje gewoon een racefietser voor blijven met diezelfde glimlach doet mij ook goed.

Hieronder de foto’s. En in een ander stukje ga ik in op wat opmerkingen over Cyclevision 2016, opmerkingen van mensen en andere indrukken.

Geplaatst in e-quest, Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , , | 5 reacties

Ervaring na 3 weken e#Q1 (kmstand: 151.285)

wp-1466166595566.jpg

Een beeld dat nu weer vaker te zien is. Die gekke fiets bij de schoolingang.

Als je elektrisch gaat moet je voorkomen dat je niet te veel achteruit kijkt maar vooruit en geniet van de mogelijkheden. Natuurlijk kwam ik wat obstakels tegen, maar die zijn aardig opgelost. Hieronder vertel ik zo’n beetje wat ik ben tegen gekomen.

Throttle

Het klinkt een beetje als een het moment dat je een hele grote kauwgombal uitspuugt, maar het is een gashandle. Zelfs zonder trappen slaat de motor aan als je de throttle indrukt. In mijn geval is het een duimschakelaar, die je aan je stuur kunt bevestigen. Mooi ding, maar het mag niet op een Nederlandse fiets. Waarom het toch geleverd wordt door Bafang, is een raadsel. Waarschijnlijk mag je het wel verkopen, maar niet gebruiken. een soort joint zeg maar. Maar goed, het ding heb ik aangesloten omdat ik na de eerste week knieklachten kreeg. Ik hoopte met het ding makkelijker op gang te komen. Na een paar keer gas geven niet meer gebruikt. Het ding heb ik niet op mijn stuur bevestigd, want draadje te kort en ik wil dat ook niet.

Cadans

Mijn cadans voor het e-tijdperk was rond de 100. Ooit een cadansmeter gehad en ik kon goed inschatten wanneer ik onder de 90 kwam. Toen het ding kapot ging (ik bedoel, de sensor door het voetengat verdween), heb ik het niet meer vervangen.

Met een motor is er iets bijzonders. Onder Boven een bepaalde cadans (ik schat 80-85) slaat de motor af. Ligfietsshop geeft aan dat het inherent aan een motor is. Boven een bepaalde cadans wil een motor niet sneller draaien. Als je dat zou willen veranderen zijn er 2 oplossingen. De brute versie is een accu met een hoger voltage, wat het rpm van de motor toe zal laten nemen. De ander is de Alligt manier in de fiets van Kees, door de motor via een kettingoverbrenging aan een trapas te koppelen. Hierdoor kun je met een tandwiel overbrenging de cadans van de motor met de trapas laten verschillen. Als het je alleen om de snelheid gaat en de cadans hetzelfde wilt houden, kun je een groter tandwiel of de verhouding in je tussenas vergroten.

Dat verklaart voor een deel de slome tred die je ziet op ebikes. En nu moet ik daar ook aan. Het maakt je ook schakellui. Waarom schakelen als je met een cadans van 20 ook op gang komt? Je moet heel bewust worden van het schakelen. En terugschakelen moet je goed anticiperen. Als je langzamer gaat trappen om terug te schakelen, blijft de motor je snelheid behouden, dus na terugschakelen bewust remmen om motor uit te schakelen.

Het kleine 42 tands blad gebruik ik dus niet. De hele tijd zit de ketting schuin op het 50 tands blad.

Het tweede verschil is dat eenmaal op snelheid ik de neiging heb door te trekken naar een hoge cadans. De motor schakelt dan uit en je krijgt heel langzaam een klap op je benen. het voelt een beetje alsof je een berg op rijdt. In het begin voelt het heel raar aan, dat je minder hard moet trappen om toch de snelheid te behouden.

Accu

Ik heb nu 275 km gereden met de motor in 3 weken. Daarvoor heb ik de motor 3 keer op moeten laden. De eerste week reed ik zelfs 95 km met een accu. Ik denk dat ik toen meer mee trapte. Daarbij heb ik toen wat gerommeld met de instellingen (kleinere wieldiameter, etc), wat ook invloed kan hebben gehad. Ik denk dat 85 km op één lading realistisch is. Dat is ongeveer wat ik verwachte. Sinner gaf aan dat met een 10Ah accu ongeveer 60 km ondersteund kan worden. En 16Ah ongeveer 100. En oh wonder, deze accu zou 12Ah zijn. En dan heb ik het over ritten waar de accu gedurende de gehele rit ondersteunt heeft en mijn maximum snelheid rond de 35 km/u. En met warm weer, dat zal zeker uitmaken..

Snelheid en kracht

Na alle verhalen over gigantische krachten die los komen bij optrekken, viel me dat een beetje tegen. Het kan aan het gewicht liggen van mij en de fiets (>120 kilo?), of aan een instelling in de motor? Ik vind het niet zo erg. Rustig optrekken kost minder energie en ach, uiteindelijk kom ik er wel. Als je snel wilt zijn dan trek je op in een relatief lage versnelling (pas op de knietjes) en helpt de motor flink mee. Ik ben nog steeds geen partij voor wielrenners bij de start, maar het is ruim voldoende. Maar goed, ik doe 95% van de gevallen gewoon rustig aan.

Als de fiets op snelheid is, komt het vermogen beter tot zijn recht. Je voelt een prettig stukje meehelpen. Optrekken naar hogere snelheden gaat lekker. Het vasthouden van de snelheid is een interessante mix tussen kracht van de motor en de cadans. Zodra ik “te veel” kracht geef neemt de cadans toe en daarna de snelheid af, ik laat het tempo dan wat zakken en de snelheid neemt weer toe.

Lijf

Absoluut positief. Ik heb in de afgelopen 3 weken meer gefietst als in het afgelopen half jaar. Ik beweeg daardoor meer, kom meer buiten, ben alerter en het reizen met een fiets is vele malen verfrissender dan met een auto. En ook vanmorgen toen ik weg reed in de regen, keek ik uit naar de rit. Op het moment dat ik mijn knieën voel, of mijn benen, weet ik dat ik te veel mijn best doe en kan ik zonder snelheidsverlies minderen. Psychisch is dat heel fijn. Letterlijk voel ik me minder beperkt. En al zijn er momenten dat ik me irriteer door mijn lijf, ik merk ook dat ik geniet van het buiten zijn. Wat heb ik de regelmaat van de weg gemist. De lepelaar of de witte reiger in het weiland, of je collega fietsers op de weg. En als ik nu racefietsers inhaal, voelt dat gek. Toch een beetje als vals spelen, wat het natuurlijk ook is. Of zoals mijn zoon zegt. Pa, je speelt dubbel vals. Niet alleen met je stroomlijn, maar ook met een motor. En daarin heeft hij gelijk en blijf ik het voorlopig lekker doen.

Mijmerend is dit een ondersteunde velomobiel de perfecte fiets voor een lichamelijk beperkt iemand. Als ik dan nieuw zou kopen, koos ik voor een Orca met gemakkelijke instap en een motor die waanzinnig mooi geïntegreerd is. Als een gentle mens rijdt je overal naar toe. En pas bij het uitstappen zou men kunnen zien dat je een beperking hebt. Net zoals de man met de Whike die dat ook uitsprak bij het rijden met zijn fiets. Je valt op door je fiets en niet door wat je hebt. Al hoewel ik niet een lichamelijk beperking, maar eerder lichamelijk ongemak heb, kan ik me er iets bij invoelen.

 

Geplaatst in e-quest, Quest 1, Uncategorized | Tags: , , , , , | 13 reacties

Stekker tragiek

snoertje

Het mannetje in kwestie.

Hoe gaat dat bij een twijfelaar als ik? Op een avond, als ik terug rijd met de fiets, sterft de verbinding van het stekkertje aan de fiets (dus niet aan de accu). Wederom een teken dat de man zwakker is dan de vrouw? Of was de verbinding aan de accu gewoon steviger door de goede soldeerverbinding en het tape? Ik wil het niet echt weten. Ik vind het maar niets om in het donker te rijden zonder licht.

Na een paar dagen kies ik voor de moeilijke weg en ga zoeken op Conrad.nl naar hetzelfde stekkertje. Een keuze uit 250 stekkertjes, met draad of niet, stevig of niet, met verschillende maten pin, dikte en lengte van de schacht. Het duurt een tijdje voordat ik bedenk dat ik met een schuifmaat natuurlijk in ieder geval de dikte en lengte van de schacht kan meten.

Uiteindelijk een diepe zucht en bel ik velomobiel.nl. En het leven wordt makkelijk. Theo geeft het artikel nummer op Conrad.nl en biedt vervolgens aan het ding naar me toe te sturen. Dat is om 2 redenen fijn. Ten eerste scheelt het portokosten en mijn zoektocht eindigt binnen 30 seconden. Maar ook geeft Theo de gratis tip dat de inbouwversie minder waterdicht is, dus beter niet aangeschaft kan worden. En was ik dat net aan het overwegen.

Het draadje correct aangesloten en met een vrolijk kleurtje. Alles is weer bij het nieuwe.

Het draadje correct aangesloten en met een vrolijk kleurtje. Alles is weer bij het nieuwe.

En dan het solderen. Het is me gelukt. Maar waarom doen die LED lampjes het niet en de LED koplamp het wel? Ik kom er niet uit en blijf piekeren en afwegen en zie de simpele oplossing niet. Mijn soldeer en elektriciteit held Stephan komt voor redding. De draadjes worden omgedraaid en verrek het werkt allemaal. Ik kan dan ontzettend mezelf afvragen waarom hij dat wel kan en ik niet. Het zullen de genen wel zijn.

Ook zo’n dingetje waar je heel tevreden over kan zijn. Met 2 tiewrapjes en een klittenbandje om de binnenverlichtingslampje en het ding kan weer hangen. Klein geluk.

In ieder geval doet alles het weer. Eigenlijk deed alles het al een anderhalve week, maar deze lag nog op de stapel. Volgende week maar eens over mijn eerste ervaringen met de ondersteuning in de Quest.

Geplaatst in Ligfiets, Quest 1 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

e in Q1 installeren

Hoe noem je zo’n ding nu. Een quest-e, eq1, e-quest, questie (die bestaat al)? Ach ik houd het gewoon op q1/quest1/questeen en op twitter e#q1. Zo, is dat uit de lucht.

Je hebt een paar spullen nodig om een e in een fiets te zetten. Een motor op een crank, een sensor voor de snelheid en een vermogensknopje en een display. Zie de foto’s voor meer info.

Het installeren van de motor ging best makkelijk. Maar met een paar factoren was geen rekening gehouden. De eerste was mijn persoon, waarover later meer. Het tweede was de snelheidssensor, ten derde: er moest een handleiding gevonden worden, want die zit niet in het pakket. Het laatste is gelukkig geen probleem. Op vele plaatsen is deze te downloaden.

Andere factor is dat de top van de Quest er af moet. Daar moet je echt even een uurtje voor nemen. In mijn geval heb ik Daan dat uurtje laten nemen. Met zijn kleine handjes en een lijf die gewoon geheel in de fiets past kon hij gemakkelijk bij alle schroefjes. Daarnaast heeft hij “even” de wielen gewisseld. Ik had namelijk een paar mooie voorwielen op de kop getikt via ligfiets.net/markt en hij zette die er zonder problemen op. Ikke trots, dat begrijp je.

De factor snelheidssensor is een taaie. Doordat dit een motor is die zijn maximum snelheid bepaalt door de snelheid van de fiets te meten, dient bij een Quest bij een van de voorwielen een sensor geplaatst te worden (als bij een km-teller). Links zit al een sensor van de km-teller. En ik heb oprecht en beetje naïef geprobeerd om de Bafang sensor daar ook te plaatsen. De ruimte is daar veel te klein voor.

En ook is het handiger om het wiel er geheel uit te halen. Door het wiel los te draaien en omhoog te duwen creëer je wel enige ruimte, maar ontspannen wordt het niet. Tip dus: als je toch je wielen vervangt, neem de ruimte om ruim te werken.

En dan nog een tip. Als je dan de sensor inbouwt, zorg dat het ding niet verbonden is met de draad, vóórdat je het vastzet. Ik trok vrolijk de stekker los van de sensor. Kapot dus. Nieuwe bestellen met de grote service van ligfietsshop is geen moeite, maar een paar dagen wachten was onvermijdelijk.

De middenmotor zit direct op de trapas. Het ding heet zo omdat het bij een gewone fiets in het midden zit. Een trapasmotor een betere naam zijn. Via een 1-2-3tje met Ligfietsshop, Alligt en Velomobiel.nl werd een keurig voorbereid. Gerrit Ligfietsshopte bij velombiel.nl een velomobiel.nl crankhouder, een spider en tandbladen bij Alligt en bij zichzelf Schlumpf 152 mm rechte cranks. Het totale ding zet je zo ipv de oude crankhouder en cranks. Groot voordeel is dat ik niet de beschikking heb over een speciale crankenvastzetter (of hoe zo’n ding ook heet). Je zet de motor er op, je schroeft het vast en dat deel is klaar.

Tip: vraag aan velomobiel.nl om een crankhouder te maken die een beetje asymetrisch is. Dan heb je minder gedoe met schoenen die tegen de rand aan lopen.

De draden voor het display en de accu waren verlengd door Gerrit en hebben precies genoeg speling om prettig gemonteerd te worden. Het display heb ik aan de onderkant van de stuurstang bevestigd en de knoppen aan het stuur. Het display dient vooral voor het accu niveau en en instellen van het systeem. De snelheid klopt maar matig. Dus leidt vooral af. Uit het zicht dus. Het draad voor de snelheidssensor heb ik zelf verlengd. En maar goed ook, want het moet door een klein gat in de wielkast. En hoe je het draad geleid is nogal persoonlijk. Ik heb gekozen voor langs het frame. Maar langs de top zou ook kunnen. Of rechts onderlangs (met een gaatje mooi uit het zicht aan de voorkant van de wielkast).

De accu is vastgezet met wat bouten die ik had liggen. Die worden nog RVS en het liefst plat aan de buitenkant. De positie van de accu is even puzzelen. Je wilt er bij kunnen om het ding uit zijn slede te halen, maar het moet ook niet in de weg zitten. De vorm had beter vierkant kunnen zijn. Dit ronde is, nou ja, precies niet de ronding die het moet zijn. En het steuntje van de slede is erg smal. Tip: zoek een accu die platter en vierkant is. Neemt minder ruimte in en is makkelijker te bevestigen.

Ik heb 2 keer er mee gereden. 1 keer zonder top, om de meter in te stellen. Mijn rechterschoen tikte net tegen de kuip aan. Daar heb ik mijn plaatjes dus moeten bijstellen. Daarna een rondje van 10 km om de ondersteuning daadwerkelijk te testen met de top er op. (TIP: als je vaak die top er af haalt, maak je zelf blij en koop een 8mm rateltje. Scheelt een hoop gedoe en op sommige plekken kun je rustig tie-wraps gebruiken. Stevig zat). Mijn indruk was in eerste instantie wat teleurstellend. Waar is die knal in je rug? Nergens te voelen. Maar het bleek dat het blijkbaar iets met de cadans te maken heeft. Het ding lijkt naast je snelheid ook je cadans te meten. En is dat boven (geschat) 90 rpm, stopt de motor. En met 152 mm cranks en van nature al een hoge rpm (100 of hoger), is dat een aandachtspuntje van jewelste. Toen ik ontdekt had dat je dus langzam moet draaien, schoot het een stuk meer op. Tot hoe snel het ondersteunt heb ik nog niet kunnen achterhalen. En ik moet leren om als een oude vent te rijden, want anders doet het ding niks. Maar betere ervaringen gaan de komende week komen. En ik ga dit nog eens goed uitzoeken. Misschien zit er nog een spaakje in het wiel die ik kan verwijderen.

Ook grappig. Met de kap dicht zie je er helemaal niets van.

Wordt vervolgd dus, deze blogdiarree over de motor.

Geplaatst in e-quest, Quest 1 | Tags: , , , , , , | 10 reacties